10 ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ γραφεία στο διοικητήριο και λήξουν οι ώρες των γυμνασίων. Εδώ κανείς δεν θα σε έλεγε μαλάκα ή αρχίδι, κανείς δεν θα σε πλάκωνε στα χαστούκια ή θα σε τιμωρούσε με «φυλάκιση». Αλλά η παγερή αποδοκιμασία, η αυστηρότητα στις εξετάσεις, η απόλυτη πειθαρχία και η σχολαστική τήρηση της ώρας του ύπνου, της έγερσης, του φαγητού και των μαθημάτων είχαν τον χαρακτήρα της στρατιωτικής ζωής – μόνο που, αντί να πλένεις λιπαρά καζάνια ή να καθαρίζεις τριάντα κιλά πατάτες γεμάτες χώματα, αντί να σε βάζουν αγγαρεία να χτίζεις στις νέες τουαλέτες της μονάδας ή να ασκείσαι στη βολή «κατά βολήν» ή «κατά ριπάς» με το αυτόματο, με την ίδια αυστηρότητα μάθαινες πώς στρώνονται τα κρεβάτια, πώς ετοιμάζεται ένα τραπέζι ή πώς γίνεται το χοιρινό ή η sauce tartar. Το παραμύθι που ξεκίνησε με τη διαδρομή Μόναχο – Τέγκερνζε μέσα από δάση, από καταπράσινα λιβάδια με μεγαλόσωμες αγελάδες (Geladen! έλεγα μέσα μου σε αυτοσχέδια Γερμανικά, γιατί ξεχνούσα τη λέξη), αγροτικά σπιτάκια με αχυρώνες και γεράνια στα παράθυρά τους και τις Άλπεις να πλησιάζουν όλο και περισσότερο στον ορίζοντα, κορυφώθηκε στην αίθουσα υποδοχής. Χρειάστηκαν δυο ακόμα εικοσιτετράωρα οι διατυπώσεις και η γνωριμία με συμμαθητές και συμμαθήτριες από όλα τα μέρη του κόσμου και η τακτοποίηση όσων από εμάς έρχονταν από ξένες χώρες ή μακρινές πόλεις της Γερμανίας στους θαλάμους του οικοτροφείου.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=