ΚΡΥΜΜΕΝΕΣ ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ 21 Δεν ξέρω τι να κάνω. Μπροστά μου είναι ένα μικρό χολ κι ένας διάδρομος που οδηγεί στην κουζίνα. Βλέπω μια τραπεζαρία (στα αριστερά) κι ένα σαλόνι (στα δεξιά) και πανέμορφα παρκέ από ξύλο πεύκου (παντού). Με χτυπάει η φρέσκια και δροσερή μυρωδιά του κεντρικού κλιματισμού – με μια δόση από πράσινο σαπούνι, σαν κάποιος μόλις να είχε τρίψει καλά τα πατώματα. Όλα τα έπιπλα μου φαίνονται μοντέρνα και ολοκαίνουργια, σαν να τα πήραν μόλις από εκθεσιακό κέντρο της Crate and Barrel. Χτυπάω το κουδούνι, μα δεν βγάζει ήχο. Το χτυπάω τρεις φορές ακόμα – τίποτα. «Είναι κανείς εδώ;» Στην άλλη άκρη του σπιτιού, στην κουζίνα, βλέπω τη σιλουέτα μιας γυναίκας να στρέφεται προς το μέρος μου και να με κοιτάζει. «Μάλορι; Εσύ είσαι;» «Ναι! Γεια σας! Χτύπησα το κουδούνι, μα–» «Το ξέρω, συγγνώμη. Έχουμε πει να μας το φτιάξουν». Πριν καν περάσει από το μυαλό μου πώς ήξερε ο Τέντι ότι είχα φτάσει, εκείνη έρχεται κοντά μου να με καλωσορίσει. Δεν έχω ξαναδεί άλλον άνθρωπο να περπατάει με τόση χάρη – δεν ακούγεται τίποτα, λες και τα πόδια της ίσα που ακουμπάνε το πάτωμα. Είναι ψηλή, αδύνατη και ξανθιά, με ανοιχτό δέρμα και απαλά χαρακτηριστικά, μια γυναίκα λεπτεπίλεπτη, σαν να μην ανήκε στον πεζό μας κόσμο. «Είμαι η Κάρολαϊν». Τέντωσα το χέρι μου για χειραψία, αλλά εκείνη προτίμησε να μ’ αγκαλιάσει. Είναι από εκείνους τους ανθρώπους που ακτινοβολούν ζεστασιά και κατανόηση και με κρατάει στην αγκαλιά της μια στιγμή περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν. «Πόσο χαίρομαι που είσαι εδώ. Ο Ράσελ μάς είπε τόσα ωραία πράγματα. Είσαι όντως καθαρή εδώ και δεκαοχτώ μήνες;»
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=