JASON REKULAK 22 «Δεκαοχτώ και μισό». «Απίστευτο. Έπειτα από όσα πέρασες; Εξαιρετικό, τίποτε άλλο. Πρέπει να είσαι πολύ περήφανη για τον εαυτό σου». Κι ανησυχώ μήπως αρχίσω να κλαίω, επειδή δεν περίμενα να με ρωτήσει για την απεξάρτησή μου τόσο γρήγορα, με το καλησπέρα, πριν καν μπω στο σπίτι της. Είναι μια ανακούφιση όμως που το βγάζουμε από τη μέση, που έχω πλέον ανοιχτά και τα χειρότερα χαρτιά μου. «Δεν ήταν εύκολο, μέρα με τη μέρα όμως γίνεται όλο και πιο εύκολο». «Αυτό ακριβώς λέω στους ασθενείς μου». Κάνει ένα βήμα πίσω, με παρατηρεί από την κορφή μέχρι τα νύχια και χαμογελάει. «Μα δείτε τη! Τόσο υγιής, λάμπεις!» Στο σπίτι η θερμοκρασία είναι ευχάριστη, στους είκοσι βαθμούς – ευπρόσδεκτη ανακούφιση από την υγρασία έξω. Ακολουθώ την Κάρολαϊν καθώς περνάμε μπροστά από τις σκάλες και κάτω από το πλατύσκαλο του δεύτερου ορόφου. Η κουζίνα της είναι γεμάτη φυσικό φως και μοιάζει με σκηνικό από εκπομπή μαγειρικής στο Food Network. Έχει μεγάλο ψυγείο και μικρό ψυγείο και μια κουζίνα υγραερίου με οχτώ μάτια. Ο νεροχύτης είναι σαν ποτίστρα, αρκετά φαρδύς για να χωράνε δύο διαφορετικές βρύσες. Κι έχει και δεκάδες συρτάρια και ντουλάπια, όλα σε διαφορετικό σχήμα και μέγεθος. Η Κάρολαϊν ανοίγει μια μικροσκοπική πόρτα και συνειδητοποιώ ότι ανήκει σε τρίτο ψυγείο, μινιατούρα, γεμάτο αναψυκτικά. «Για να δούμε, έχουμε ανθρακούχο νερό, νερό με γεύση καρύδας, παγωμένο τσάι…» «Θα έπινα ένα ανθρακούχο, ευχαριστώ». Γυρίζω να θαυμάσω τον γυάλινο τοίχο με θέα την πίσω αυλή. «Τι όμορφη κουζίνα». «Τεράστια, ε; Πολύ μεγάλη για τρία άτομα. Αλλά ερωτευτήκαμε το υπόλοιπο σπίτι, οπότε είπαμε, γιατί όχι. Ακριβώς πίσω
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=