Κόκκινο στην Πράσινη Γραμμή

24 ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΚΟΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ οδηγός τούς άνοιξε την υδραυλική πόρτα. O Πρόεδρος τον χτύπησε φιλικά στη θηριώδη πλάτη και τον έσπρωξε στοργι- κά να περάσει πρώτος. Ύστερα πιάστηκε κι αυτός με το δεξί χέρι από τη χειρολαβή και με ένα μικρό αγκομαχητό ανέβα- σε το αριστερό πόδι στο πρώτο σκαλοπάτι. Έριξε μια τελευ- ταία ματιά στο σχεδόν γεμάτο λεωφορείο.Επικρατούσε ησυ- χία.Oι βετεράνοι είχαν σκυμμένα τα κεφάλια,σαν να κοιτού- σαν τα παπούτσια τους. Πρόσεξε το πεσμένο ηθικό. Έτσι νό- μιζε. Εκείνοι όμως είχαν βγάλει τα κινητά τους, τα ακούμπη- σαν στο ύψος των αρχιδιών τους και τα σκάλιζαν, αναζητώ- ντας μάταια κάποια κλήση από την Ελλάδα. Έδωσε το οκέι στον οδηγό να ξεκινήσει. O ίδιος κάθισε στην προνομιακή θέση του ξεναγού. Το λεωφορείο, ένα Bόλβο εικοσαετίας, με αεροπορικό βόμβο και ξερούς τριγμούς,ξεκίνησε για μια σύντομη περιή- γηση στην παλαιά Λευκωσία και αποκεί θα κατευθυνόταν προς το ξενοδοχείο Nicosia.Στην ατμόσφαιρά του πλανιόταν η αίσθηση ότι εγκατέλειπαν πίσω στη Μακεδονίτισσα τους νεκρούς συμπολεμιστές,ηττημένοι από το πάθος για μια πα- γωμένη μπίρα. Έτσι κι αλλιώς,δεν μπορούσαν να τους παρη- γορήσουν. Δεν γνωρίζουν αν οι νεκροί χρειάζονται παρηγο- ριές. Αυτό που έγινε πριν από λίγο ήταν μια βιαστική συνά- ντηση, έπειτα από τριάντα τόσα χρόνια, παλαιών φίλων οι οποίοι δεν είχαν τίποτε πλέον να πουν πέρα από τα τυπικά και ανυπομονούσαν να χωρίσουν με εύσχημο τρόπο. Εξάλ- λου οι νεκροί ήταν ήδη ενήλικες: ήταν τριάντα τριών ετών νεκροί. Είχαν πια προσαρμοστεί να είναι νεκροί, ενώ ως ζω-