Η κοινωνία του θεάματος

ΠΡΟΛΟΓΟΣ / 9 ματίσει αστυνομικά την αντίληψη ». (Η αστυνομία, εν προκει- μένω, είναι εντελώς νέου τύπου.) Ακριβώς και μόνον επειδή η συγχώνευση αυτή έχει ήδη επι- τελεστεί στην οικονομική και πολιτική πραγματικότητα ολό- κληρου του κόσμου, μπόρεσε τελικά ο κόσμος να διακηρύξει ότι είναι επισήμως ενοποιημένος. Επειδή επίσης η κατάσταση στην οποία βρέθηκε παγκοσμίως η διαχωρισμένη εξουσία είναι τόσο σοβαρή, είχε την ανάγκη αυτός ο κόσμος να ενο- ποιηθεί το ταχύτερο δυνατόν· να συμμετέχει πλέον ως ένα και μόνον κομμάτι στην ίδια συναινετική οργάνωση της παγκό- σμιας αγοράς που είναι χαλκευμένη και εγγυημένη από το θέαμα. Και δεν θα ενοποιηθεί, τελικά. Η ολοκληρωτική γραφειοκρατία, « υποκατάστατη άρχουσα τάξη για την εμπορευματική οικονομία», δεν πίστεψε ποτέ πο- λύ στη μοίρα της. Ήξερε ότι δεν ήταν παρά μια «υπανάπτυκτη μορφή της άρχουσας τάξης», και ήθελε κάτι καλύτερο. Η 58η θέση είχε από καιρό διατυπώσει το εξής αξίωμα: «Η ρίζα του θεάματος βρίσκεται στην επικράτεια της οικονομίας που έφτα- σε στο στάδιο της αφθονίας, και από εκεί προέρχονται οι καρ- ποί που τείνουν τελικά να δεσπόσουν στη θεαματική αγορά». Αυτή η βούληση να εκσυγχρονιστεί και να ενοποιηθεί το θέα­ μα, η οποία συνδέεται με όλες τις άλλες πλευρές απλοποίησης της κοινωνίας, οδήγησε, το 1989, τη ρωσική γραφειοκρατία να στραφεί αιφνιδίως, σαν ένας άνθρωπος και μόνον, στην παρούσα ιδεολογία της δημοκρατίας: ήτοι, στη δικτατορική