ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ ΚΑΙ ΦΡΑΝΚΕNΣΤΑΪΝ 19 ενός παγόβουνου να διαλύεται μέσα στη θάλασσα· ο τύπος κυριολεκτικά έλιωνε κοιτάζοντάς την. «Κούκλα μου εσύ» μουρμούρισε. «Πόσα θες να μου δώσεις;» Ένα έντονο κοκκίνισμα ανέβηκε από τον λαιμό στο πιγούνι της κι από κει στα μάγουλά της. «Θα το πληρώσω εγώ αυτό» είπε ο Φρανκ κοπανώντας με δύναμη την πιστωτική του πάνω στον πάγκο. «Και…» Πήρε από το ράφι μια σοκολάτα γάλακτος. «Κι αυτό. Σε περίπτωση που πεινάσεις». Η Κλίο τού έριξε ένα γεμάτο ευγνωμοσύνη βλέμμα, αλλά δεν δίστασε. «Ένα πακέτο Capri, παρακαλώ» είπε. «Τα κατοστάρια». Αφού βγήκαν έξω, η Κλίο έλεγξε δεξιά κι αριστερά τον δρόμο. «Αποκλείεται να βρεις ταξί απόψε» είπε ο Φρανκ. «Πού μένεις;» «Στο Ιστ Βίλατζ» του είπε. «Κοντά στο Τόμπκινς Σκουέαρ Παρκ. Αλλά θα πάω με τα πόδια, δεν είναι πολύ μακριά». «Θα ’ρθω μαζί σου» της είπε. «Όχι, μην έρθεις» διαμαρτυρήθηκε εκείνη. «Είναι μακριά». «Νόμιζα ότι δεν ήταν». «Θα χάσεις την αντίστροφη μέτρηση». «Χέστηκα για την αντίστροφη μέτρηση» είπε ο Φρανκ. «Κι ο πάγος;» «Έχεις δίκιο. Ο πάγος είναι σημαντικός». Το πρόσωπο της Κλίο συννέφιασε. Ο Φρανκ γέλασε.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=