Κάτω από το ηφαίστειο

47 Κ Α Τ Ω Α Π Ο Τ Ο Η Φ Α Ι Σ Τ Ε Ι Ο ανάμεσα στις δύο πλευρές του Ατλαντικού». Ό,τι κι αν ήτανε αυτό που εννοούσε. Αν και δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Πρόξενος κι εκείνος είχαν σταθεί πλάι πλάι ατενίζοντας μια άβυσσο. Γιατί πάντοτε υπήρχε, αιώνες πριν –πώς θαμπορούσε κανείς να το ξεχάσει;–, το Μπάνκερ της Κόλασης κι εκείνη η άλλη συνάντηση εκεί, που φαινόταν να έχει κάποια ομιχλώδη, αινιγματική σχέση με την τελευταία, στο Ανάκτορο του Μαξιμιλιανού… Ήταν στ’ αλήθεια τόσο εξαιρετική, τόσο ασυνήθιστη η ανακάλυψη του Προξένου εδώστηνΚουαουναγουάκ, ηανακάλυψηότι οπαλιός Άγγλος σύντροφός του –σπάνια κατάφερνε να τον αποκαλέσει «συμμαθητή»–, τον οποίο είχε να δει σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα, ζούσε τελικά στον ίδιο δρόμο εδώ και έξι εβδομάδες χωρίς να το ξέρει; Πιθανόν όχι · πιθανόν ήταν απλώς μία από εκείνες τις άνευ νοήματος συμπτώσεις που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν «προσφιλή τεχνάσματα των θεών». Μα πόσο ζωντανά ήρθαν για άλλη μια φορά στον νου του εκείνες οι παλιές παραθαλάσσιες διακοπές στην Αγγλία! Ο κ. Λαρυέλ –που είχε γεννηθεί στο Λανγκιόν, στην περιο­ χή του Μοζέλ, αλλά που ο πατέρας του, ένας πλούσιος φιλο- τελιστής με ιδιόρρυθμες συνήθειες, είχε μετακομίσει στο Πα- ρίσι– συνήθως, όταν ήταν παιδί, περνούσε τις καλοκαιρινές διακοπές με τους γονείς του στηΝορμανδία. Το Κουρσέιγ στο Καλβαντός, πάνω στη Μάγχη, δεν ήταν θέρετρο της μόδας. Κάθε άλλο. Λίγες ανεμοδαρμένες ετοιμόρροπες πανσιόν, χι- λιόμετρα από θλιβερούς αμμόλοφους, παγωμένη θάλασσα. Ωστόσο στο Κουρσέιγ είχε έρθει το πνιγηρό καλοκαίρι του 1911 η οικογένεια του διάσημου Άγγλου ποιητή Έιμπραμ Τάσκερ- σον, συνοδευόμενη από τον παράξενο μικρό Αγγλοϊνδό ορφα- νό, ένα μελαγχολικό δεκαπεντάχρονο πλάσμα, εξαιρετικά