Κάτω από το ηφαίστειο

46 Μ Α L C O L M L O W R Y μια κίνηση που έμοιαζε με σερβίς, με απόκρουση · όμως ήταν πολύ βαριά – είχε ξεχάσει την ειδική θήκη. Προσπέρασε το πρότυπο αγρόκτημα στα δεξιά του, τα κτίρια, τα χωράφια, τους λόφους, που τώρα ήταν βυθισμένοι στη σκιά καθώς πύ- κνωνε γοργά το σκοτάδι. Η ρόδα του λούνα παρκ πρόβαλε πάλι, μονάχα η κορφή της · άστραψε σιωπηλά πάνω στον λόφο, σχεδόν ίσια μπροστά του, κι ύστερα τα δέντρα πάλι υψώθηκαν και την έκρυψαν. Ο δρόμος, άθλιος και γεμάτος λακκούβες, κατηφόριζε απότομα εδώ · ο Λαρυέλ πλησίαζε το γεφυράκι πάνω από την barranca , τη βαθιά χαράδρα. Στα μισά της γέ- φυρας σταμάτησε · άναψε καινούργιο τσιγάρο με τη γόπα του προηγούμενου κι έσκυψε πάνω από το παραπέτο κοιτάζοντας κάτω. Ήταν πολύ σκοτεινά για να δει τον πάτο, αλλά εδώ ήταν πραγματικά το τέρμα και το ρήγμα! Η Κουαουναγουάκ απ’ αυτή την άποψη ήταν σαν την εποχή τους: Όπου και να στρε- φόσουν, η άβυσσος σε περίμενε στη γωνία. Κοιτώνας για τα όρνεα και πόλη του Μολώχ! 17 Όταν σταυρώθηκε ο Χριστός, λέει ένας θαλασσινός θρησκευτικός θρύλος, η γη είχε σκιστεί απ’ τη μια άκρη τούτης της χώρας ως την άλλη, αν και η σύ- μπτωση αυτή μάλλον δεν θα ’χε κάνει τότε εντύπωση σε κα- νέναν. Σ’ αυτή τη γέφυρα του είχε κάποτε προτείνει ο Πρόξε- νος να γυρίσει μια ταινία για την Ατλαντίδα. Ναι, γέρνοντας έτσι ακριβώς, μεθυσμένος αλλά συγκροτημένος, λογικός, λίγο τρελός, λίγο ανυπόμονος –ήταν μια από εκείνες τις φορές που ο Πρόξενος είχε ξεσουρώσει πίνοντας–, του είχε μιλήσει για το πνεύμα της αβύσσου, για τον θεό της καταιγίδας, τον « hurac á n », που «μαρτυρούσε τόσο πειστικά την επικοινωνία 17 Θεός των Αμμωνιτών. Για να τον εξευμενίσουν, οι ακόλουθοί του πετούσαν παιδιά στη φωτιά.