Κάτω από το ηφαίστειο

44 Μ Α L C O L M L O W R Y χορτα, οι πιτσιλισμένοι με ούρα τοίχοι που κατέρρεαν κρύβο- ντας στις σχισμάδες τους σκορπιούς –κατεστραμμένος ο θρι- γκός, θλιβερές οι αψίδες, γλιστερές πέτρες στο δάπεδο καλυμ- μένες με περιττώματα–, αυτός ο τόπος, όπου κάποτε είχε φωλιάσει ο έρωτας, έμοιαζε τώρα με σκηνή από εφιάλτη. Και ο Λαρυέλ είχε βαρεθεί τους εφιάλτες. Η Γαλλία, ακόμα και με αυστριακή μεταμφίεση, δεν έπρεπε να μεταφερθεί στοΜεξι- κό, σκέφτηκε. Ο Μαξιμιλιανός είχε ατυχήσει ακόμα και στα ανάκτορά του, ο φουκαράς. Και γιατί έπρεπε να ονομάσουν Μιραμάρ κι εκείνο το άλλο μοιραίο παλάτι στην Τεργέστη όπου τρελάθηκε η Καρλότα και όπου όλοι όσοι έζησαν ποτέ εκεί, από την αυτοκράτειρα Ελισάβετ της Αυστρίας ως τον αρχιδού- κα Φερδινάνδο, βρήκαν βίαιο θάνατο; Κι όμως πόσο πρέπει ν’ αγάπησαν αυτόν τον τόπο εκείνοι οι δύο μοναχικοί πορφυ- ρογέννητοι εξόριστοι, πλάσματα ανθρώπινα εντέλει, εραστές έξω από το στοιχείο τους – η Εδέμ τους, χωρίς κανείς τους να καταλαβαίνει ακριβώς γιατί, είχε αρχίσει να μεταμορφώνεται κάτω απ’ τη μύτη τους σε φυλακή και να μυρίζει σαν ζυθο- ποιείο · στο τέλος το μοναδικό τους μεγαλείο ήταν αυτό της τραγωδίας. Φαντάσματα. Φαντάσματα που ζούσαν σίγουρα εδώ, όπως και στο Casino. Κι ένα φάντασμα που εξακολου- θούσε να λέει: «Το πεπρωμένο μας μας έφερε εδώ, Καρλότα. Κοίταξε αυτή την κυματιστή, υπέροχη εξοχή, τους λόφους, τις κοιλάδες, τα ηφαίστειά της, όμορφα πέρα από κάθε φα- ντασία. Και να σκεφτείς πως είναι δική μας! Ας είμαστε καλοί και δημιουργικοί κι ας γίνουμε αντάξιοί της!». Ήάλλα φαντά- σματα, που μάλωναν: «Όχι, εσύ αγαπούσες τον εαυτό σου, αγαπούσες τη δυστυχία σου περισσότερο από μένα. Σκόπιμα μας το έκανες αυτό». «Εγώ;» «Πάντοτε είχες ανθρώπους να σε φροντίζουν, να σ’ αγαπούν, να σε χρησιμοποιούν, να σε