Κάτω από το ηφαίστειο

42 Μ Α L C O L M L O W R Y που τα λέμε, σκέφτηκε ο κ. Λαρυέλ, εκείνο που είχε ξανα- συνδέσει τον Πρόξενο και τον ίδιο για ένα διάστημα, ακόμα και μετά το φευγιό της Υβόν, δεν ήταν, για κανέναν από τους δυο τους, οι τύψεις. Ίσως κατά κάποιον τρόπο να ήταν περισ- σότερο η λαχτάρα για εκείνη την απατηλή παρηγοριά, ανακου- φιστική όπως όταν πιέζεις δυνατά ένα πονεμένο δόντι, που μπορούσε να αντληθεί από την αμοιβαία ανομολόγητη προ- σποίηση πως η Υβόν ήταν ακόμη εδώ. Α! Μα όλα τούτα δικαιολογημένα θα αρκούσαν για να βά- λουν ολόκληρη τη γη ανάμεσα στους ίδιους και στην Κουαου- ναγουάκ! Κι όμως κανένας απ’ τους δύο δεν το είχε καταφέρει. Και τώρα ο κ. Λαρυέλ ένιωθε το βάρος τους να τον πιέζει απ’ έξω, σαν να ’χε μεταφερθεί με κάποιον τρόπο σ’ αυτά τα μαβιά βουνά ολόγυρά του, τα τόσο μυστηριώδη, με τα κρυφά ορυχεία αργύρου τους, τα τόσο απόμακρα κι όμως τόσο κοντινά, τα τόσο ασάλευτα, βουνά που από τα έγκατά τους πήγαζε μια παράξενη μελαγχολική δύναμη η οποία πάσχιζε να τον κρα- τήσει εδώ σωματικά με το βάρος της, το βάρος πολλών πραγ- μάτων, μα πάνω απ’ όλα με το βάρος της θλίψης. Πέρασε από ένα χωράφι όπου μια ξεθωριασμένη γαλάζια Ford, σωστό σαράβαλο, ήταν παρατημένη πίσω από έναν θα- μνοφράχτη σε μια πλαγιά: δυο τούβλα είχαν τοποθετηθεί κά- τωαπό τους μπροστινούς τροχούς για ν’ αποτρέψουν μια ακού- σια αναχώρηση. Τι περιμένεις; ήθελε να την ρωτήσει, νιώθο- ντας κάτι σαν συγγένεια, μια συμπάθεια για κείνα τα κουρέλια της παμπάλαιας κουκούλας που πλατάγιζαν στον άνεμο… Αγάπη μου, γιατί έφυγα; Γιατί με άφησες ; Δεν απευθύνονταν στον κ. Λαρυέλ αυτά τα λόγια σ’ εκείνη την τόσο αργοπορημένη καρτ ποστάλ της Υβόν, την καρτ ποστάλ που ο Πρόξενος πρέ- πει να είχε βάλει κακόβουλα κάτω απ’ το μαξιλάρι του κάποια