Κάτω από το ηφαίστειο

41 Κ Α Τ Ω Α Π Ο Τ Ο Η Φ Α Ι Σ Τ Ε Ι Ο του βράδυ τον είχε καταλάβει η σκοτεινή επιθυμία να αποχαι- ρετήσει το κατεστραμμένο Ανάκτορο του Μαξιμιλιανού. Στα νότια, ένας τεράστιος μαύρος αρχάγγελος, απειλητικός σαν αστροπελέκι, αναδυόταν από τον Ειρηνικό. Κι όμως η καταιγίδα έκρυβε τη δική της μυστική γαλήνη τελικά… Το πάθος του για την Υβόν (το αν υπήρξε ποτέ πολύ καλή ηθοποιός δεν είχε καμία σημασία, της είχε πει την αλήθεια όταν την διαβεβαίωνε ότι θα ήταν παραπάνω από καλή σε οποιαδήποτε ταινία και αν γύριζε ο ίδιος) είχε ξαναφέρει στην καρδιά του, με τρόπο που δεν κατάφερνε να εξηγήσει, την πρώτη φορά που μόνος του, βαδίζοντας στα λιβάδια που ξεκινούσαν από το Σεν Πρε, το νυσταλέο γαλλικό χωριό με τα κανάλια και τους υδατοφράχτες και τους γκρίζους αχρηστευμένους νε- ρόμυλους όπου είχε εγκατασταθεί, είχε δει να υψώνονται αργά, σαν από θαύμα, ακτινοβολώντας ομορφιά πάνω από τα θερισμένα και τώρα ολάνθιστα μ’ αγριολούλουδα χωράφια, να υψώνονται αργά στο φως του ήλιου, όπως τα είχαν ατενί- σει αιώνες πριν οι προσκυνητές που είχαν ξεστρατίσει σ’ αυ- τά τα ίδια χωράφια, τα δίδυμα καμπαναριά του καθεδρικού ναού της Σαρτρ. Ο έρωτάς του, έστω και για λίγο, τον είχε πλημμυρίσει με μια γαλήνη που παραδόξως έμοιαζε με τη σαγήνη, με τη μαγεία που είχε ασκήσει πάνω του η Σαρτρ πριν από χρόνια · η Σαρτρ, που είχε αγαπήσει κάθε της σοκά- κι και το καφενείο απ’ όπου μπορούσε ν’ αγναντεύει τον καθεδρικό να αρμενίζει αιώνια στα σύννεφα, παραδομένος σε μια γοητεία που δεν την έσπαζε ούτε καν το γεγονός ότι εκείνη την εποχή ήταν σκανδαλωδώς χρεωμένος. Ο κ. Λα- ρυέλ περπάτησε γοργά προς το Ανάκτορο. Ούτε οι τύψεις του για το δράμα τουΠροξένου δεν είχαν λύσει αυτά τα άλλαμάγια, δεκαπέντε χρόνια αργότερα, εδώ στην Κουαουναγουάκ! Εδώ