Κάτω από το ηφαίστειο

37 Κ Α Τ Ω Α Π Ο Τ Ο Η Φ Α Ι Σ Τ Ε Ι Ο λιτισμούς 12 κατά μήκος ενός και μόνο αυτοκινητόδρομου · μα ήταν ένας πλανήτης όμορφος, δεν μπορούσες ν’ αρνηθείς την ομορφιά του, μοιραία ή καθαρτήρια, την ομορφιά του ίδιου του επίγειου Παραδείσου. Κι όμως στον επίγειο αυτόΠαράδεισο εκείνος τι είχε κάνει; Είχε αποκτήσει μερικούς φίλους, μια Μεξικανή ερωμένη με την οποία καβγάδιζε μονίμως, κάμποσα όμορφα ειδώλια των Μάγια που θα ’ταν αδύνατον να βγάλει έξω από τη χώρα. Και είχε… Ο κ. Λαρυέλ αναρωτήθηκε αν θα έβρεχε: Μερικές φορές, αν και σπάνια αυτή την εποχή του χρόνου, όπως πέρσι για παράδειγμα, έπιανε βροχή εκεί που δεν το περίμενες. Κι εκεί- να εκεί στον νότο ήταν σύννεφα που προμήνυαν καταιγίδα. Φαντάστηκε ότι μπορούσε να μυρίσει τη βροχή και του πέρα- σε από τον νου πως τίποτα δεν θα απολάμβανε περισσότερο από το να βραχεί, να μουσκέψει ως το κόκαλο, να βαδίζει ατελείωτα σ’ αυτή την άγρια χώρα με το λευκό του φανελένιο παντελόνι κολλημένο στο δέρμα του, όλο και πιο βρεγμένος, ολότελα μουλιασμένος. Κοίταξε τα σύννεφα: σκούρα γοργο- πόδαρα άλογα που κάλπαζαν στον ουρανό. Μια άγρια καται- γίδα να ξεσπάει εκτός εποχής! Αυτό ακριβώς ήταν ο έρωτας, σκέφτηκε · ο έρωτας που έρχεται πολύ αργά.Μόνο που δεν τον ακολουθούσε το ήρεμο καταλάγιασμα, όπως όταν επέστρεφαν στην ξαφνιασμένη γη τα βραδινά αρώματα, το ράθυμο φως του ήλιου και η ζέστη. Ο κ. Λαρυέλ τάχυνε κι άλλο το βήμα του. Κι αν ένας τέτοιος έρωτας σε κεραυνοβολήσει και σ’ αφή- 12 Αναφορά στους τρεις σημαντικότερους πολιτισμούς που άκμασαν στην κοιλάδα της Οαχάκα, τους Ολμέκους, τους Ζαποτέκους και τους Μιξτέκους.