Κάτω από το ηφαίστειο

36 Μ Α L C O L M L O W R Y τρομακτικά μέσα στο άγριο ηλιοβασίλεμα. Ο κ. Λαρυέλ περ- πατούσε γοργά με τα καλά, βαριά παπούτσια του τένις που θα έπρεπε να είχε ήδη βάλει στη βαλίτσα του, κραδαίνοντας τη ρακέτα του. Ένα αίσθημα φόβου τον είχε καταλάβει και πάλι, ένα αίσθημα ότι μετά από τόσα χρόνια, ακόμα και τώρα, την τελευταία του μέρα εδώ, παρέμενε ξένος. Τέσσερα χρόνια, σχεδόν πέντε, και εξακολουθούσε να αισθάνεται σαν περιπλα- νώμενος σε άλλο πλανήτη. Όχι πως αυτό έκανε την αναχώρη- σή του λιγότερο δύσκολη, έστω κι αν, Θεού θέλοντος, σύντο- μα θα ξανάβλεπε το Παρίσι. Α, δεν βαριέσαι! Λίγο τον απα- σχολούσε ο πόλεμος πέρα από το προφανές, ότι ήταν ολέθριος. Ημία ή η άλλη πλευρά θα υπερίσχυε. Και, σε κάθε περίπτωση, η ζωή θα ήταν δύσκολη. Μολονότι, αν τύχαινε να ηττηθούν οι Σύμμαχοι, θα ήταν δυσκολότερη. Και, σε κάθε περίπτωση, η προσωπική μάχη του καθενός θα συνεχιζόταν. Πόσο αδιάκοπα, πόσο αναπάντεχα άλλαζε το τοπίο! Τώρα, χωράφια γεμάτα πέτρες και μια σειρά ξερά δέντρα. Το περί- γραμμα ενός παρατημένου αρότρου διαγραφόταν στον ουρα- νό να υψώνει τα χέρια του σε βουβή ικεσία · ένας άλλος πλανή- της, σκέφτηκε πάλι ο κ. Λαρυέλ, ένας παράξενος πλανήτης όπου, αν έστρεφες το βλέμμα λίγο μακρύτερα, πέρα από το Τρες Μαρίας, 11 θα αντίκριζες μονομιάς κάθε λογής τοπίο, το Κότσγουολντς, το Γουίντερμιρ, το Νιου Χαμσάιρ, τα λιβάδια του Ερ-ε-Λουάρ, ακόμα και τους γκρίζους αμμόλοφους του Τσεσάιρ, ακόμα και τη Σαχάρα · ένας πλανήτης όπου, μ’ ένα πετάρισμα των βλεφάρων, άλλαζες κλίμα και, αν σ’ ενδιέφερε να διεισδύσεις στην ουσία του τόπου, συναντούσες τρεις πο- 11 Μικρή πόλη βόρεια της Κουερναβάκα (σημερινή ονομασία της Κουαουναγουάκ) στον δρόμο προς την Πόλη του Μεξικού.