Κάτω από το ηφαίστειο

35 Κ Α Τ Ω Α Π Ο Τ Ο Η Φ Α Ι Σ Τ Ε Ι Ο ρυέλ κοίταξε πίσω του τον σταθμό · ο Χιου είχε αφήσει ένα κενό. Κατά μία έννοια είχε δραπετεύσει μαζί με τις τελευταίες του ψευδαισθήσεις. Διότι ο Χιου, στα είκοσι εννιά του, εξα- κολουθούσε να ονειρεύεται, ακόμη και τότε, ν’ αλλάξει τον κόσμο (άλλος τρόπος να ειπωθεί αυτό δεν υπήρχε) με τις πρά- ξεις του – όπως ακριβώς ο Λαρυέλ, στα σαράντα δύο του χρό- νια, δεν είχε ακόμη εγκαταλείψει εντελώς την ελπίδα να τον αλλάξει με τις σπουδαίες ταινίες που είχε την πρόθεση με κάποιον τρόπο να γυρίσει. Ωστόσο σήμερα αυτά τα όνειρα φάνταζαν παράλογα και αλαζονικά. Στο κάτω κάτω της γρα- φής, είχε φτιάξει σπουδαίες ταινίες, όπως γίνονταν οι σπου- δαίες ταινίες στο παρελθόν. Κι απ’ όσο ήξερε, δεν είχαν αλλά- ξει ούτε στο ελάχιστο τον κόσμο…Ωστόσο είχε νιώσει κάποια ταύτιση με τον Χιου. Όπως ο Χιου, πήγαινε στη Βέρα Κρους · όπως ο Χιου, δεν ήξερε αν το πλοίο του θα έφτανε ποτέ στο λιμάνι… Ο δρόμος που είχε πάρει ο κ. Λαρυέλ περνούσε μέσα από μισοκαλλιεργημένα χωράφια που χωρίζονταν από στενά χλοε­ ρά μονοπάτια, χιλιοτσαλαπατημένα από τους καλλιεργητές κάκτων καθώς επέστρεφαν στο σπίτι από τη δουλειά τους. Ήταν ο αγαπημένος του περίπατος, μολονότι είχε να κάνει καιρό αυτή τη διαδρομή, πριν από την περίοδο των βροχών. Τα φύλλα των κάκτων προσέλκυαν με τη φρεσκάδα τους · τα πράσινα δέντρα που τα χτυπούσε το φως του απογευματινού ήλιου και παράδερναν στον δυνατό άνεμο που μόλις είχε ξε- σπάσει ίσως να ήταν κλαίουσες ιτιές · μια λίμνη κίτρινου φωτός φάνηκε στο βάθος κάτω από όμορφους λόφους όμοιους με καρβέλια ψωμί. Μα τώρα υπήρχε κάτι δυσοίωνο στη βραδινή ατμόσφαιρα. Μαύρα σύννεφα πύκνωναν στον νότο. Ο ήλιος έχυνε λιωμένο γυαλί στα χωράφια. Τα ηφαίστεια φάνταζαν