Κάτω από το ηφαίστειο

34 Μ Α L C O L M L O W R Y οποίο για διάφορους λόγους σίγουρα δεν είχε «προετοιμάσει» ο Πρόξενος για τη γνωριμία με τον κ. Λαρυέλ, σίγουρα τον είδε ως έναν ακόμα σπανιότερο τύπο πληκτικού λαπά, ως έναν ηλικιωμένο εστέτ, έναν επιβεβαιωμένα έκλυτο εργένη, που αντιμετώπιζε μ’ έναν μάλλον άκομψα κτητικό τρόπο τις γυ- ναίκες. Τρεις άγρυπνες νύχτες αργότερα ωστόσο είχαν βιώσει μια αιωνιότητα: η θλίψη και η σύγχυση μπροστά σε μια ασύλ- ληπτη καταστροφή τούς είχαν φέρει κοντά. Στις ώρες που ακολούθησαν την απάντησή του στο τηλεφώνημα του Χιου από το Παριάν ο κ. Λαρυέλ έμαθε πολλά για τον Χιου: τις ελ- πίδες του, τους φόβους του, τις αυταπάτες του, ό,τι του προ- καλούσε απελπισία. Όταν έφυγε ο Χιου, ήταν σαν να είχε χά- σει έναν γιο. Χωρίς να νοιάζεται αν θα λέρωνε τα ρούχα του, τη στολή του τένις, ο κ. Λαρυέλ σκαρφάλωσε στο πρανές. Κι όμως είχε δίκιο, είπε μέσα του καθώς, φτάνοντας στην κορυφή, κοντο- στάθηκε να πάρει ανάσα · είχε δίκιο αφότου ο Πρόξενος είχε «ανακαλυφθεί» (αν και στο μεταξύ είχε δημιουργηθεί η τρα- γελαφικά θλιβερή κατάσταση να μην υπάρχει –όταν για πρώτη φορά ίσως χρειαζόταν τόσο επειγόντως– Βρετανός πρόξενος στην Κουαουναγουάκ για να του απευθυνθεί) να επιμένει ότι ο Χιου έπρεπε να παραιτηθεί από όλους τους συμβατικούς ενδοιασμούς του και να εκμεταλλευτεί με κάθε τρόπο την περίεργη απροθυμία της «αστυνομίας» να τον θέσει υπό κρά- τηση –τησπουδή τους, όπως όλα έδειχναν, να τον ξεφορτωθούν ακριβώς τη στιγμή που φαινόταν εξαιρετικά λογικό να τον κρατήσουν ως μάρτυρα, τουλάχιστον ως προς μία πτυχή αυτού που τώρα, εκ των υστέρων, θα μπορούσε κανείς να αποκαλέ- σει «υπόθεση»– επιβιβαζόμενος το συντομότερο δυνατόν στο πλοίο που τον περίμενε προνοητικά στη Βέρα Κρους. Ο κ. Λα-