Κάτω από το ηφαίστειο

32 Μ Α L C O L M L O W R Y η ώρα που αγαπώ, όταν πέφτει ο ήλιος κι όλοι οι άνθρωποι αρχινούν να τραγουδούν και τα σκυλιά να γαβγούν…» Ο κ. Λαρυέλ γέλασε με το λάθος του φίλου του. Ενόσω συζητούσαν, ο καιρός είχε αγριέψει στα νότια · ερχόταν καται- γίδα. Η λιτανεία είχε κατέβει την πλαγιά. Ψηλά, πάνω από τα κεφάλια τους, νυσταλέα όρνεα πετούσαν σε σχηματισμό με τη φορά του ανέμου. «Γύρω στις οκτώμισι λοιπόν, ίσως πάω στο σινεμά για καμιά ώρα». « Bueno . Τότε θα σας δω αργά το βράδυ, στο μέρος που ξέρετε. Και να θυμάστε: Ακόμη δεν πιστεύω ότι φεύγετε αύ- ριο». Άπλωσε το χέρι του κι ο κ. Λάρυελ το έσφιξε δυνατά νιώθοντας να τον κατακλύζει η αγάπη. «Προσπαθήστε να έρ- θετε απόψε, κι αν όχι, παρακαλώ γνωρίζετε πάντα ενδιαφέ- ρομαι για την υγεία σας». « Hasta la vista ». « Hasta la vista ». Μόνος, όρθιος στο πλάι του αυτοκινητόδρομου απ’ όπου είχε περάσει με το αμάξι πριν από τέσσερα χρόνια, στα τελευ- ταία χιλιόμετρα εκείνου του μεγάλου, παράλογου, όμορφου ταξιδιού από το Λος Άντζελες, ο κ. Λαρυέλ αδυνατούσε επίσης ναπιστέψει ότι έφευγε στ’ αλήθεια. Αίφνης η σκέψη του αύριο, σαρωτική, τον κατέκλυσε. Κοντοστάθηκε, ανίκανος ν’ απο- φασίσει ποιον δρόμο να πάρει για το σπίτι, και το μικρό πα- ραφορτωμένο λεωφορείο –Τομαλίν- Z ó calo – 9 τον προσπέρασε σκαμπανεβάζοντας καθώς κατηφόριζε προς την barranca , 10 προτού αρχίσει να σκαρφαλώνει προς την Κουαουναγουάκ. Τον απωθούσε η ιδέα να πάρει τον ίδιο δρόμο απόψε. Πέρασε 9 Ισπανικά στο πρωτότυπο: Δημόσια πλατεία στο Μεξικό. 10 Ισπανικά στα πρωτότυπο: Βαθιά, απότομη χαράδρα.