Κάτω από το ηφαίστειο

31 Κ Α Τ Ω Α Π Ο Τ Ο Η Φ Α Ι Σ Τ Ε Ι Ο Τεχουαντεπέκ (εκείνον τον ιδανικό τόπο όπου οι γυναίκες καταγίνονταν μ’ όλες τις δουλειές ενώ οι άντρες έκαναν ολη- μερίς μπάνιο στο ποτάμι), τα λεπτά μικρά χέρια με τους ντε- λικάτους καρπούς όπου, σχεδόν σοκαρισμένος, έβλεπες να φυτρώνουν σκληρές μαύρες τρίχες. «Έχω παρατήσει αυτές τις σκέψεις εδώ και πολύ καιρό, Αρτούρο» είπε στα αγγλικά, απο- μακρύνοντας το τσιγάρο από το στόμα του με κομψά, νευρικά δάχτυλα, στα οποία είχε απόλυτη επίγνωση ότι φορούσε υπερ- βολικά πολλά δαχτυλίδια. «Αυτό που βρίσκω περισσότερο…» Ο κ. Λαρυέλ πρόσεξε πως το τσιγάρο του είχε σβήσει και γέ- μισε πάλι με ανίς το ποτήρι του. « Con permiso ». Ο δρ Βιγκίλ εμφάνισε τη φλόγα ενός ανα- πτήρα τον οποίο είχε ανασύρει τόσο αστραπιαία από την τσέ- πη του, που έμοιαζε σαν να ’ταν ήδη αναμμένος, λες κι είχε αποσπάσει τη φλόγα από το ίδιο του το σώμα συνενώνοντας σε μια μονάχα κίνηση χειρονομία και άναμμα, και τον έτεινε προς το μέρος του κ. Λαρυέλ. «Δεν πήγατε ποτέ στην εκκλη- σία για τους χαροκαμένους εδώ» ρώτησε ξαφνικά «όπου είναι η Παρθένος γι’ αυτούς που δεν έχουν κανέναν μαζί;». Ο κ. Λαρυέλ κούνησε αρνητικά το κεφάλι του. «Κανένας δεν πηγαίνει εκεί. Μόνο εκείνοι που δεν έχουν κανέναν αυτοί μαζί» είπε ο γιατρός αργά. Έβαλε στην τσέπη του τον αναπτήρα και κοίταξε το ρολόι του, στρέφοντας τον καρπό του προς τα πάνω μ’ ένα απότομο τίναγμα. « Allons- nous-en » πρόσθεσε « v á monos », και γέλασε σαν να χασμουριό- ταν, διανθίζοντας το γέλιο του με μια σειρά από ανεπαίσθητες κινήσεις που έμοιαζαν να μεταφέρουν το σώμα του προς τα εμπρός, ώσπου το κεφάλι του ακούμπησε στα χέρια του. Κι ύστερα σηκώθηκε, ήρθε προς το στηθαίο και στάθηκε πλάι στον κ. Λαρυέλ παίρνοντας βαθιές ανάσες. «Α, μα τούτη είναι