Κάτω από το ηφαίστειο

28 Μ Α L C O L M L O W R Y μπουκάλι, στην ετικέτα του οποίου ένας φλόγινος δαίμονας κράδαινε απειλητικά το δικράνι του. «…Είχα σκοπό τον πείσω να φύγει και να γίνει dealcoholisé » είπε ο δρ Βιγκίλ. Σκόνταψε στη γαλλική λέξη και συνέχισε στα αγγλικά. «Αλλά ήμουν κι εγώ τόσο άρρωστος τη μέρα μετά τη χοροεσπερίδα, που αληθινά υποφέρω, σωματικά. Αυτό είναι πολύ κακό, εμείς οι γιατροί πρέπει συμπεριφερόμαστε σαν ιεραπόστολοι. Θυμάστε, παίξαμε τένις κι εκείνη τη μέρα. Λοι- πόν, αφού έψαξα τον Πρόξενο στον κήπο του, έστειλα ένα αγόρι κάτω να δει αν θα ερχόταν λίγα λεπτά χτυπήσει την πόρ- τα μου, θα το εκτιμούσα απ’ αυτόν, κι αν όχι, παρακαλώ γρά- ψει μου δυο λόγια, αν το ποτό δεν τον είχε ήδη σκοτώσει». Ο κ. Λαρυέλ χαμογέλασε. «Μα είχαν φύγει» συνέχισε ο άλλος «και ναι, νομίζω ρωτάω κι εσάς εκείνη την ημέρα αν τον είχατε ψάξει στο σπίτι του». «Ήταν στο σπίτι μου όταν τηλεφωνήσατε, Αρτούρο». «Ω, το ξέρω, μα κάναμε τόσο τρομερό μεθύσι την προη- γούμενη νύχτα, είμαστε τόσο perfectamente borracho , 3 που μου φαίνεται ο Πρόξενος άρρωστος όσο κι εγώ». Ο δρ Βιγκίλ κού- νησε το κεφάλι του. «Αρρώστια δεν είναι μόνο στο σώμα, αλλά και σ’ εκείνο το μέρος που συνήθιζαν να λένε ψυχή. Καημένος ο φίλος σας, χαλάει τα λεφτά του στη γη σε τέτοιες αδιάκοπες τραγωδίες». Ο κ. Λαρυέλ τελείωσε το ποτό του. Σηκώθηκε και πλησία- σε το στηθαίο · ακουμπώντας ένα χέρι σε κάθε ρακέτα, περιέ- φερε το βλέμμα του κάτω και γύρω του: τα εγκαταλειμμένα γήπεδα του τζάι αλάι, τα πρανή καλυμμένα με αγριόχορτα, τα έρημα γήπεδα του τένις, το σιντριβάνι, πολύ κοντά στη μέση 3 Ισπανικά στο πρωτότυπο: Εντελώς μεθυσμένοι.