ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ 23 «Πάμε έξω, κορίτσι μου» είπα ενώ η μυρωδιά από τη σορό είχε αρχίσει να γεμίζει τον αέρα με την οσμή που μου θύμιζε πως ο θάνατος δεν είναι ποτέ όμορφος. Η Έρη μετακίνησε το κορμί της στα πλάγια ακριβώς τη στιγμή που είδα την πόρτα να ανοίγει και ένα τσούρμο ανθρώπων να εμφανίζεται στο κατώφλι της πόρτας. Η οχλαγωγία συνοδεύτηκε από τέσσερις άντρες και μία γυναίκα με αστυνομικές στολές που έμπαιναν στο σπίτι. Κοίταξα την Έρη, που έκανε ένα βήμα πίσω, και την έπιασα από το χέρι. Μέσα σε αυτή τη φούσκα φασαρίας άκουσα μια αντρική φωνή να με φωνάζει με τον βαθμό μου – και αυτή ήταν ακριβώς η στιγμή που μετάνιωσα για την απόφασή μου να φάω κολοκυθάκια γεμιστά για βραδινό. «Πάρτε το κορίτσι αποδώ μέσα» ήταν το πρώτο που είπα στον άντρα με τον βαθμό του αρχιφύλακα που είδα μπροστά μου. Κάτι έκανε να πει, αλλά η φωνή πίσω του τον έκανε να παραμερίσει. Υπάκουσε και η Έρη και προχώρησε μαζί του, σαν μια σκιά που ξεγλιστρά από τα χέρια μου. «Αστυνόμε; Τι κάνετε εσείς εδώ;» ρώτησε το αμούστακο αγόρι, που, αν δεν είχε τα διακριτικά στον ώμο, θα δυσκολευόμουν να πιστέψω πως ήταν υπαστυνόμος και όχι κανένας δευτεροετής στη σχολή αξιωματικών. Προσπάθησα να θυμηθώ αν τον ήξερα, αλλά ήμουν σίγουρος πως τον έβλεπα πρώτη φορά. «Υπαστυνόμος Μαρκάς» παρουσιάστηκε. «Στη διάθεσή σας. Δεν γνώριζα πως έχετε αναλάβει… Ποιος σας ειδοποίησε;» «Περαστικός» είπα μονολεκτικά, καταφέρνοντας να κόψω τη φόρα του Μαρκά και παρατηρώντας την Έρη να σκεπάζεται με ένα αστυνομικό μπουφάν και να χάνεται από τα μάτια μου. «Δεν είμαι επικεφαλής». Κοίταξα γύρω μου. Η επαγγελματική μου ανωμαλία με καθήλωνε στο μέρος, γιατί ήθελα να βεβαιωθώ πως θα κάνουν
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=