ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΙΜΟΣ 22 Η μικρή έδειξε το αριστερό της πόδι, που είχε στριμωχτεί ανάμεσα στο μεταλλικό πόδι από το κρεβάτι και στον τοίχο. «Να σε βοηθήσω;» ρώτησα διστακτικά. Ήθελα να την πείσω πως όποια απόφαση έπαιρνε θα ήταν δική της. Της πήρε μερικά δευτερόλεπτα για να δεχτεί και άπλωσα το χέρι μου προς το μέρος της. Τα δάχτυλά της ψηλάφισαν τον καρπό μου. Είναι παγωμένη αλλά ζωντανή, σκέφτηκα. Την τράβηξα απαλά κοντά μου, ενώ εκείνη σερνόταν κάτω από το κρεβάτι, μέχρι που δεν είχε πια τάβλες πάνω από το κεφάλι της. Στάθηκε με δυσκολία όρθια και της ζήτησα να στηριχτεί πάνω μου. Ένα ξυπόλυτο κορίτσι, με μια γκρίζα φόρμα και ένα μαύρο φανελάκι. «Πώς σε λένε;» ρώτησα και μετακινήθηκα μπροστά από την πόρτα. Δεν ήθελα να δει την εικόνα στο σαλόνι. «Έρη». «Έρη, εγώ είμαι ο Χρήστος. Το πόδι σου πώς είναι;» Η μικρή δοκίμασε να το κουνήσει και έδειξε πως δεν την ενοχλούσε. «Σε λίγο θα είναι καλύτερα. Απλώς έχει μουδιάσει. Θα ήσουν πολλή ώρα κάτω από το κρεβάτι» είπα ενώ αυτή με κοιτούσε. «Θέλω τώρα να με ακούσεις προσεκτικά. Θα παίξουμε ένα παιχνίδι. Θα κλείσεις τα μάτια και…» Δεν πρόλαβα να πω τίποτα παραπάνω. Όρμησε δίπλα μου και έτρεξε έξω από το δωμάτιο, αιφνιδιάζοντάς με. Δεν έκανα να την κυνηγήσω. Το τελευταίο που ήθελα ήταν να τρομοκρατηθεί από έναν άντρα πίσω της. Περπάτησα αργά προς το μέρος της. Τώρα πια έβλεπε με κάθε λεπτομέρεια αυτό που προσπάθησα να της κρύψω. «Έρη» δοκίμασα να πω πλησιάζοντάς την. «Θες να πάμε έξω να πάρεις λίγο αέρα;» Είχα φτάσει τόσο κοντά που μπορούσα να την αγγίξω. Άκουσα για πρώτη φορά φωνές απέξω και είδα τον μπλε φάρο να φωτίζει τον κήπο.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=