ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΙΜΟΣ 10 ασφάλεια, πίσω από τη λήθη που επέβαλλαν στους άλλους. Και τώρα θα έκαναν τα πάντα για να διαγράψουν και τη δική του μνήμη, σαν να μην υπήρξε ποτέ. Η θλίψη έμοιαζε να τον καταπίνει, αλλά κάτω από την επιφάνεια κάτι άλλο άρχισε να αναδύεται. Κάτι σκοτεινό, έντονο, ακατέργαστο. Ένα συναίσθημα που δεν μπορούσε να ελέγξει. Οργή. Ήταν τόσο δυνατό που έκανε τα χέρια του να τρέμουν. Δεν ήταν μόνο θρήνος. Ήταν μια άγρια απόφαση που σχηματιζόταν στις άκρες του μυαλού του. Πέρασε τη βροχή και χάθηκε στη νύχτα. Ήταν ένας διαφορετικός άνθρωπος τώρα. Ένας άντρας που δεν φοβόταν πια το σκοτάδι, γιατί είχε γίνει κομμάτι του. Και αυτή τη φορά δεν θα έκανε πίσω.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=