9 Δωμάτιο 317 Το φως της νύχτας έπεφτε γαλάζιο και ψυχρό στους τοίχους. Ησυχία, διακοπτόμενη μόνο από το μηχάνημα που χτυπούσε ρυθμικά, σαν να μέτραγε τον χρόνο που τους έμενε. «Ξέρεις» είπε ο ένας άντρας, σπάζοντας τη σιωπή, «πάντα πίστευα πως, όταν πεθάνω, θα έχει κάποιο νόημα. Κάτι μεγάλο. Αλλά τώρα, εδώ…» Ο άλλος στράφηκε στο πλάι, όσο του επέτρεπε η δύναμή του. «Πεθαίνουμε για κάτι που χαλάει μέσα μας. Ένα λάθος. Μια καθυστέρηση». Ο άντρας στο κρεβάτι έκλεισε τα μάτια. «Κι όμως, τόσα χρόνια το έλεγα στον εαυτό μου. Πως, αν χρειαζόταν, θα έδινα τη ζωή μου για κάποιον που αγαπώ. Και τώρα πεθαίνω για το τίποτα». «Δεν επιλέγεις για τι θα πεθάνεις. Επιλέγεις μόνο για τι ζεις». Η σιωπή τούς πλάκωσε ξανά. Το μηχάνημα έκανε έναν παρατεταμένο ήχο, διαλύοντας την αρμονία του ρυθμού. Ένα σώμα παρέμεινε ακίνητο. Ο άντρας στην καρέκλα γύρισε αργά το κεφάλι του, κοιτώντας τον άδειο χώρο πλάι του. «Και τελικά» ψιθύρισε «πεθαίνουμε μόνοι». Ήξερε ποιοι έφταιγαν. Ήξερε ποιοι ευθύνονταν για τη ζωή που καταστράφηκε. Οι άνθρωποι που κρύβονταν πίσω από την
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=