15 Δεν πειράζει να σταματήσεις να κλαις Η Γιόνγκτζου κάθισε στο γραφείο της δίπλα στο ταμείο και κοίταξε τα μέιλ της μην τυχόν και είχε νέες ηλεκτρονικές παραγγελίες. Έπειτα συμβουλεύτηκε στα γρήγορα τη λίστα με τις δουλειές που είχε να κάνει και την οποία είχε φτιάξει το προηγούμενο βράδυ. Ήταν μια συνήθεια του γυμνασίου που τη συνόδευε και στην ενήλικη ζωή της: να σημειώνει τις υποχρεώσεις της επόμενης ημέρας, με πρώτη πρώτη την πιο σημαντική. Χρόνια αργότερα, είχε ακόμη αυτή τη συνήθεια, αν και γι’ άλλο λόγο πλέον. Όταν ήταν μικρή ήθελε να οργανώνει την ημέρα της με σιδηρά πυγμή· τώρα πια όμως, οι λίστες την ηρεμούσαν. Καθώς κοίταζε τις δουλειές που είχε να κάνει, καθησύχαζε τον εαυτό της ότι η μέρα που είχε μπροστά της θα έπιανε τόπο. Τους πρώτους μήνες μετά το άνοιγμα του βιβλιοπωλείου, είχε ξεχάσει εντελώς και τις λίστες και τις παλιές της συνήθειες. Η κάθε ημέρα περνούσε μέσα σ’ έναν κυκεώνα δυσκολιών, λες και είχε σταματήσει απότομα ο χρόνος. Προτού ανοίξει το βιβλιοπωλείο, τα πράγματα ήταν ακόμα
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=