7 Δεν ξέρω γιατί μου αρέσει τόσο πολύ αυτό το μικρό καφέ. Είναι βρόμικο και θλιβερό, θλιβερό. Δεν είναι πως έχει κάτι που το κάνει να ξεχωρίζει από εκατοντάδες άλλα – δεν έχει· ούτε είναι πως έρχονται εδώ κάθε μέρα τίποτα παράξενοι τύποι που θα μπορούσες να τους παρακολουθείς από τη γωνιά σου και να τους αναγνωρίζεις κάθε μέρα και λίγο πολύ (με ιδιαίτερη έμφαση στο λίγο) να τους μάθεις. Μα, σας παρακαλώ, μη φανταστείτε ότι αυτές οι παρενθέσεις είναι κάποιου είδους ομολογία της ταπεινοφροσύνης μου έναντι της ανθρώπινης ψυχής. Επ’ ουδενί· δεν πιστεύω στην ανθρώπινη ψυχή. Ποτέ δεν πίστεψα. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι είναι σαν τις βαλίτσες – κουβαλάνε κάποια πράγματα, ξεκινούν μια πορεία, τους πετάνε αποδώ κι αποκεί, τους κάνουν πέρα, τους ρίχνουν κάτω, τους χάνουν και τους βρίσκουν ξαφνικά μισοάδειους ή στριμωγμένους και πιο φουσκωμένους από ποτέ, μέχρι που τελικά ο Ύστατος Αχθοφόρος τους δίνει μια και τους πετάει στην Ύστα-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=