Ιστορίες με σκύλους

Η ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ 21 στενοχωριέται και να θυμάται τους παλιούς της φίλους και να σφίγγεται η καρδούλα της για τόσα και τόσα που είχαν πάει στράφι. Είχε αρθεί πάνω από τους δεσμούς και δεν ήξερε αν έπρεπε να το αποδώσει στην πείρα ή στις μαζεμένες αποτυχίες. Κατηγορούσε πολύ συχνά τον εαυτό της: εγώ δεν είμαι για δεσμούς έλεγε. Εγώ δεν είμαι για κανενός είδους δεσμούς. Δεν έχω ούτε εραστές αλλά δεν έχω ούτε φίλους, όπως όλος ο κόσμος, ούτε παρέες ούτε συναναστροφές ούτε κοινωνικές σχέσεις. Συνεπώς είναι καλύτερα να κάτσω στ’ αυγά μου και να τ’ αφήσω. Μ’ αυτήν και άλλες τέτοιες σκέψεις, πέρασε η Χλόη πολλές από τις μοναχικές της ώρες. Τώρα πάντως είτε ήταν η απάντηση στον Μέντη και σ’ όλους τους άλλους είτε μόνο και μόνο το μέσο για να δια­ σκεδάσει την πλήξη της και ν’ απαλύνει την οδύνη της φρέσκιας μοναξιάς της, ο κ. Αναγνώστου την περίμενε στην πίσω πόρτα του κτιρίου. Κι η ώρα περνούσε. Η Χλόη χαιρέτισε τον θυρωρό, βγήκε έξω και στάθηκε μπροστά στον γερο-προϊστάμενο χαμογελαστή. – Ήρθα. Κούνησε το κεφάλι εκείνος και δεν είπε λέξη. Πω! πω! ταραχή, σκέφτηκε η Χλόη. Σήκωσε το χέρι του και στα­ μάτησε ένα ταξί. Άνοιξε ιπποτικά την πόρτα και την άφη­ σε να περάσει πρώτη. Μπαίνοντας έδωσε στον οδηγό τη διεύθυνση. – Γ΄ Σεπτεμβρίου 92.