Ιστορίες με σκύλους

22 ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ Το ταξί ξεκίνησε. Πώς θα τον λέω άραγε «εκείνη την ώρα»; αναρωτήθηκε η Χλόη. Δεν μπορούσε καν να βάλει με το μυαλό της πώς θα ήταν εκείνη την ώρα. Θα κάναν έρωτα λοιπόν; Κάνεις έρωτα μ’ έναν άγνωστο; Κάνεις έρω­ τα μ’ έναν εξηντάρη; Κάνει έρωτα ο κ. Αναγνώστου; Το αυτοκίνητο κατέβηκε στην Ομόνοια σχετικά γρήγορα μόλο που την ώρα που κλείνουν τα γραφεία ο συνωστισμός είναι πάντα μεγάλος και τα λεωφορεία αγκομαχούν με βήμα σημειωτόν ασφυκτικά γεμάτα στην πολυάνθρωπη χοάνη των Χαυτείων. Η Χλόη κοιτούσε από το παράθυρο την κίνηση και υπολόγιζε ποιοι από τους συναδέλφους της πήγαιναν από τη μεριά της Ομόνοιας και υπήρχε πιθανό­ τητα να τους έβλεπαν μέσα στο ταξί. Είχε την εντύπωση πως αν έστρεφε το βλέμμα δεν θα έβλεπε απολύτως κανέ­ ναν καθισμένο πλάι της. Ο κ. Αναγνώστου ήταν ο πιο απί­ θανος συνοδός που θα μπορούσε ποτέ της να σκεφτεί· κι έμενε σιωπηλός σαν φάντασμα. Η ώρα ήταν κι αυτή αλ­ λόκοτη για ραντεβού – σχεδόν εργάσιμη ακόμα. Κι ο δρό­ μος που είχαν πάρει, το ίδιο. Η Χλόη ποτέ ξανά δεν είχε έρθει από το μέρος τούτο της Αθήνας. Κι η διεύθυνση, τι να ’ταν άραγε; Το σπίτι της ευτυχισμένης οικογένειας που έλειπε στις διακοπές της; Η γκαρσονιέρα του; Η γκαρσο­ νιέρα κάποιου φίλου που είχε εξορκιστεί να μείνει τάφος για το τρομερό μυστικό; Είχε ίσως πει κάποιο ψέμα; Είχε παρουσιάσει καμιά δικαιολογία απίθανη και μυστηριώδη; Είχε πει πως πρόκειται για τον μεγάλο του γιο;