Ιστορίες με σκύλους

20 ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ μια περίεργη ανάμειξη κι απ’ τους δυο) αυτός ο άνθρωπος δεν μπορούσε να της ξυπνήσει κανενός είδους καινούργιες συγκινήσεις. Διάλυσε λοιπόν τον δεσμό μόνη της και τον παράτησε κατάπληκτο να της προσφέρει ακόμα τα πολύ­ τιμα δώρα του: τη σχετική οικονομική άνεση, την ασφάλεια ενός χαρακτήρα χωρίς πολλές εκπλήξεις. Από τον καιρό του Μέντη, κάποια αλλαγή είχε συμβεί μέσα της. Έχοντας μεγαλώσει χωρίς αυστηρή επίβλεψη από τη μάνα και από τον πατέρα της, η Χλόη είχε αποχτήσει χαρακτήρα ανεξάρ­ τητο και αντιλήψεις απλές και κρυστάλλινες για τα πράγ­ ματα. Σκεφτόταν λοιπόν πως τελικά οι δεσμοί με τους άντρες ήταν μεγάλη δυστυχία. Ήταν όλοι τους βυζανιάρικα που πίστευαν πως ο κόσμος όλος κρέμεται από το υπογά­ στριό τους, πως το να σε πηδήξουν είναι κάτι που σφραγί­ ζει τη μοίρα μιας κοπέλας ανεξίτηλα και οριστικά, σαν τα βόδια που σημαδεύονται με πυρωμένο σίδερο για ν’ ανή­ κουν μια και καλή στον κύριό τους, ίσαμε να του αφήσουν το κρέας και το τομάρι τους. Κανείς δεν ήταν σε θέση να τη δει σαν ένα φυσιολογικό ον που είχε σκέψη και μυαλό. Μόνον ιδιοτροπίες και καπρίτσια. Τ’ απόδιναν όλα στη «γυ­ ναικεία» φύση της· σου φέρονταν, γενικά, με συγκατάβαση και επιείκεια, ενώ δεν ήταν σε θέση να καταλάβουν ούτε εκατοστό από όσα έκρυβες μέσα σου και που τους τα ’δινες, φως φανάρι, να τα δουν όλοι οι άλλοι εκτός απ’ αυτούς. Ένα πρωί λοιπόν η Χλόη είχε πάρει την απόφασή της και είχε πει: «Δεσμοί τέλος!». Κι αυτό ήταν όλο. Έπαψε να