Ιστορίες με σκύλους

Η ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ 17 – Σε περιμένω στην πίσω πόρτα. – Στην πίσω πόρτα... Μάλιστα. Κατέβασε το ακουστικό και σηκώθηκε. Η ιστορία αρ­ χίζει. Είχε αρχίσει σαν αστείο. Ο κ. Αναγνώστου τη χαιρε­ τούσε στον διάδρομο με ξεχωριστή διαχυτικότητα κι η Χλόη που ήταν η τρίτη φορά που την έβλεπαν μετά απ’ το τέλος ενός δεσμού, είχε ανάγκη από κάποιο αστείο για κατανάλωση του γραφείου. Κάτι πέταξε μια μέρα για τις χαιρετούρες του κ. Προϊσταμένου Κλάδου Ζωής. Ο ανθρωπάκος δεν περνιόταν για γόης, ήταν μοναχά πα­ λιάς μόδας · τόσο ήταν αταίριαστος για Δον Ζουάν, που το αστείο φάνηκε πολύ αστείο και έπιασε. Βοηθούσε και η σεβάσμια εμφάνιση, τα ρουφηγμένα μάγουλα, τα πε­ ταχτά ψαρά φρύδια του, τα σχεδόν κάτασπρα μουστάκια που του ’διναν ύφος γάτου και τα μαλλιά του. Κι αυτό το αστείο είχε τόσο πολύ πιάσει που κανείς δεν θα σκε­ φτόταν ποτέ πως θα έπαυε να είναι μόνον αστείο. Η ιδέα της ήρθε μια μέρα που είχαν βρεθεί μόνοι, οι δυο τους, μέσα στο ασανσέρ του κτιρίου. Ο κ. Αναγνώστου είχε τολμήσει κάτι πρωτοφανές: άπλωσε το χέρι του και τρά­ βηξε μιαν άσπρη τρίχα που είχε κολλήσει στον γιακά της μπλούζας της. – Δεν σου παν οι άσπρες τρίχες, παιδί μου. Η Χλόη είχε γυρίσει και κάρφωσε τα μάτια στα δικά του, που ήταν γκρίζα και πολύ καθαρά, πίσω από τα πυκνά