Ιστορίες με σκύλους

16 ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ άλλη ένα βάζο με λουλούδια, η παράλλη ένα οικογενειακό μπιμπελό. Το γραφείο της Χλόης είχε πάνω μόνο τη μηχα­ νή της. Και τα συρτάρια της είχαν αποκλειστικά και μόνον καρμπόν, έντυπα, λίγο λευκό χαρτί, γομολάστιχες και συν­ δετήρες. Ήταν η μόνη που δεν είχε μετατρέψει τα συρτάρια της σε παράρτημα του μπουντουάρ της με διάφορα μικρο­ πράγματα χρήσιμα ή νόστιμα ή απλώς δικά της. Στο κάτω κάτω ούτε μπουντουάρ είχε στο σπίτι ούτε καμιάν όρεξη να μεταφέρει το σπίτι της όπου να ’ναι. Μόνο βιβλία αγαπούσε. Τον Cyrano ή τα ποιήματα του Μπρασένς, του Μπωντλαίρ, τα διηγήματα του Γκυ ή τα πεζά του Ζεράρ. Και τους δίσκους της· κι απ’ αυτούς είχε στο μυαλό της τις φράσεις που της άρεσε να τραγουδάει. Το «je t’ attendais» ή το «mi tradi». Τις εκφράσεις της... Λοιπόν, η «εσωτερική μας υπόθεση» ήταν ένα ραντεβού. Τίποτε περισσότερο. Ένα ραντεβού, όπου μια ελεύθερη κοπέλα είκοσι επτά και κάτι θα πήγαινε με έναν σχεδόν εξηντάρη για να βγάλουν τα μάτια τους. Έξοχα! Ό,τι επι­ θυμεί κάθε γυναίκα... Η Χλόη σήκωσε το ακουστικό και με σταθερό χέρι σχη­ μάτισε τον εσωτερικό αριθμό 53. Η φωνή του κ. Αναγνώ­ στου ακούστηκε σιγανή, σχεδόν ψιθυριστή. – Εγώ είμαι... κύριε Αναγνώστου. Χλόη. Ωραία, σκέφτηκε. Ο τύπος τρέμει κι εγώ με τους πλη­ θυντικούς μου παρολίγο να του πω ασπάζομαι την δε­ ξιάν σας.