Ιστορίες με σκύλους

Η ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ 13 γε πως το χαμόγελό της ήταν πολύ αστείο και παιδικό, έτσι όπως τραβιόνταν τα χείλια της από τη μιαν άκρη ως την άλλη. Είχε μεγάλο στόμα. Έβαψε τα χείλια της, πιέζοντας με τα δόντια το ένα πάνω στ’ άλλο για ν’ απλωθεί το κραγιόν ομοιόμορφα. – Λόγια. Μίλησε δυνατά. Η φωνή της αντήχησε σκληρή στην κούφια ακουστική του μπάνιου. Δεν αισθανόταν όμως κα­ θόλου πίκρα. Μπορώ να φτιάξω έναν ολόκληρο διάλογο με όσα μου είχαν πει ο ένας για τον άλλον, «οι δυο παλιοί, καλοί φίλοι» ο Μέντης και ο Τάσος. Μπορώ να φτιάξω δυο πλήρεις ψυχογραφίες για τον καθένα τους, απ’ αυτά· κι απ’ όσα έχει πει ο καθένας τους για μένα. 0 Μέντης για τον Τάσο. Ο Τάσος για τον Μέντη. Ο Μέντης κι ο Τάσος για μένα· και ούτω καθεξής. Όλοι για τον εαυτό τους κι ο Θεός για όλους – εκτός από μένα. Κι όλα αυτά να τα προλογίσω και να τα συνοψίσω με μια φράση που είπε κάποτε ο καη­ μένος ο Χρυσόστομος. Μπλέκεις με παλιοτόμαρα, μου είχε πει. Κι αυτός για να υποστηρίξει, βέβαια, τα δικά του τα δίκια επάνω μου · αλλά πού να ήξερε, τι δίκιο που είχε! Και πού να το ’ξερα κι εγώ. Πρώτε μου καβαλάρη, σκέ­ φτηκε η Χλόη, φέρνοντας στον νου της το αναμαλλιασμέ­ νο κεφάλι του Χρυσόστομου. Έριξε μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη. – Πρώτε μου γαμιά, είπε ύστερα. Ήταν η δεύτερη φορά που μιλούσε μόνη της δυνατά.