7 Χαμένος χρόνος Είμαι ζωντανή. Ο σύζυγός μου, ο Πολ Όστερ, είναι νεκρός. Πέθανε στις 30 Απριλίου 2024, στις 6:58 μ.μ., εδώ στο σπίτι στο Μπρούκλιν απ’ όπου γράφω τώρα αυτές τις λέξεις. Διαγνώστηκε με μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα τον Ιανουάριο του 2023. Προηγουμένως όμως, στις αρχές Νοεμβρίου 2022, ο Πολ έκανε μια αξονική τομογραφία στα Επείγοντα του Νοσοκομείου Μάουντ Σαϊνάι Γουέστ. Ο ακτινολόγος εντόπισε μια μάζα στον αριστερό του πνεύμονα και επισήμανε ότι μπορεί να ήταν καρκίνος. Όλοι πεθαίνουμε, μα μόνο μερικοί ανάμεσά μας γνωρίζουμε ότι η ζωή μας θα μπορούσε να τελειώσει σύντομα. Παρότι πολλές φορές είχα σκεφτεί τι θα σήμαινε να ζω χωρίς τον Πολ, άρχισα να το φαντάζομαι πιο συχνά. Με φανταζόμουν να περιφέρομαι μες στο σπίτι μόνη. Με φανταζόμουν να πενθώ. Αν πεθάνει ο πατέρας σου, είπα στη Σόφι, την κόρη μας, θα χάσω την καθημερινότητά μου; Αυτό που δεν φαντάστηκα ήταν ότι μετά τον θάνατο του Πολ, ο χρόνος θα διαταρασσόταν ολοσχερώς. Θυμάμαι κι ύστερα ξεχνάω τι μέρα είναι. Θυμάμαι ότι έχουμε Μάιο κι
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=