SIRI HUSTVEDT 24 και οι καναπέδες ντύθηκαν με νέες ταπετσαρίες· οι τοίχοι βάφτηκαν, αλλά με τον καιρό η ομοιότητα έχει υπερισχύσει της διαφοράς. Καθώς κινούμαι μέσα στο σπίτι μόνη, μιμούμαι τους ρυθμούς μας πριν από τον θάνατο του Πολ στους χώρους που παραμένουν μετά τον θάνατό του. Το σπίτι είναι ένα πραγματικό σπίτι, μα είναι επίσης και μια αρχιτεκτονική της μνήμης. Όλα τα σπίτια που κατοικήθηκαν από τα ίδια άτομα για κάποιο διάστημα γίνονται ζώνες επανάληψης χειρονομιών· γεύματα ετοιμάστηκαν και καταναλώθηκαν, σκουπίδια βγήκαν και αλληλογραφία μπήκε, καφετιέρες άναψαν και έσβησαν, βραστήρες έβρασαν νερό για το τσάι, κρεβάτια φτιάχτηκαν και πλυμένα ρούχα διπλώθηκαν, ντους και μπάνια, δόντια βουρτσίστηκαν και πρόσωπα πλύθηκαν, και πάει λέγοντας. Όλα αυτά ανήκουν σε διάφορες μορφές ενσώματης μνήμης. Εκτελώ τούτες τις κοινότοπες δουλειές ακριβώς όπως πριν. Τα μέλη μου κινούνται. Εισπνέω και εκπνέω. Η καρδιά μου χτυπάει. Η ομοιότητα είναι αισθητή στις κινήσεις μου, και υπάρχει μια παρηγοριά στην επανάληψή τους, αλλά ο ρυθμός των πράξεων αυτών είναι επίσης ακανόνιστος. Το μοτίβο έχει στραβώσει. Έχω χάσει τον παλιό συγχρονισμό. Κάθε Κυριακή, τα «παιδιά» (η συντομογραφία της Σίρι και του Πολ για τη Σόφι και τον Σπένσερ) έρχονται για φαγητό.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=