9 προς μια μικρή ποντικότρυπα που βρισκόταν σε μια άλλη γωνία του υπογείου (γνωστή και ως ποντικότρυπα νούμερο τρία). Στα ποντίκια, το ήξερε πια, δεν άρεσε να βγαίνουν αποκεί που είχαν μπει. «Αυτός ο απαίσιος γάτος έχει έξι δάχτυλα στα πόδια του! Σκέτη φρίκη!» «Για στάσου. Λες να είναι ο Εξαδάχτυλος Γρουσούζης;» Η έξοδος κοντά στο παλιό καρότσι της βιβλιοθήκης οδηγούσε εκτός υπογείου, μακριά από την κυρία Σκόγκιν, τα μήλα και το τυρί του κυρίου Μπροκ. Και τον κουβά με τις πατάτες. «Και τώρα πρέπει να ξαναβγούμε έξω στο κρύο;» Στην πραγματικότητα, και μόνο έχοντας δει τις ευμεγέθεις πατούσες του Μόρτιμερ, τα τρία ποντίκια είχαν στριμωχτεί ήδη μπροστά από την ποντικότρυπα και προσπαθούσαν να το σκάσουν. «Όχι στο κρύο» είπε ο Μόρτιμερ. «Καλοκαίρι είναι. Παρ’ όλα αυτά, προσέχετε. Η τρύπα αυτή βγάζει σε δρόμο. Με αυτοκίνητα. Αυτό μόνο, κατά τ’ άλλα δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα!» «Ωραία. Τέλεια. Μας υποχρέωσες, Εξαδάχτυλε Γρουσούζη» είπε ένα από τα ποντίκια και εξαφανίστηκε μέσα στην τρύπα. «Παρεμπιπτόντως, ΥΠΑΡΧΕΙ πρόβλημα» πρόσθεσε το τελευταίο από τα ποντίκια. «Το πρόβλημα είναι ότι πεινάω ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ» είπε και, μην αφήνοντας τις πατούσες του Μόρτιμερ από τα μάτια του (που είχαν όντως έξι δάχτυλα καθεμία), χώθηκε στην τρύπα οπισθοχωρώντας.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=