14 μάδια πάνω στο καρότσι και είχε ξαναφορτώσει πάνω του τα βιβλία. Αλλά όπως όπως. Τα μάγουλά της ήταν αναψοκοκκινισμένα. «Πρέπει να ξυπνήσουμε την κυρία Σκόγκιν» του είπε. «Δεν έχουμε καιρό για χάσιμο». Την ακολούθησε ως επάνω κι ύστερα ξανά κάτω στο υπόγειο, αυτή τη φορά μαζί με την κυρία Σκόγκιν, που αιωρούνταν νυσταλέα πίσω τους. «Έβλεπα το πιο απολαυστικό όνειρο» είπε η κυρία Σκόγκιν στη ΒιΒί. «Έβλεπα πως ήμουν στο σινεμά! Στον κινηματογράφο του Γκράντβιλ, θα έλεγα. Έχουν… εξαιρετικό ποπκόρν, καλό μου παιδί. Πρέπει να πας κι εσύ. Κάνε μου τη χάρη και πήγαινε». Η ΒιΒί άπλωσε προς το μέρος της ένα πιάτο με μάφιν μήλου και της είπε: «Έχω ένα σχέδιο. Και χρειάζομαι κάποιον να κρατάει τσίλιες». Όταν ο Μόρτιμερ αντιλήφθηκε πως η ΒιΒί και η κυρία Σκόγκιν σκόπευαν να βγάλουν έξω από το σπίτι το καρότσι της βιβλιοθήκης, είχε σχεδόν ξημερώσει. Έξω από το σπίτι! μονολόγησε. Το διώχνουν, είπε η καρδιά του. Ο Μόρτιμερ ήταν της γνώμης ότι αυτή ήταν μια απαράδεκτη ιδέα και φρόντισε να τους το πει, ώσπου η κυρία Σκόγκιν τον έδειξε με το δάχτυλο και είπε στη ΒιΒί: «Μήπως ξέχασες να ταΐσεις το γατί; Σαν πολύ δε νιαουρίζει;». Και η ΒιΒί είπε: «Φυσικά και το τάισα. Μπορεί απλώς να έχει διάθεση για συζήτηση». Έγειρε προς το μέρος του
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=