13 Άφησε τη σκέψη του να επιστρέψει στη βιβλιοθήκη και στις μέρες που έζησε εκεί ως γατάκι. Πόσο απολάμβαναν τα παιχνίδια τους εκείνος και η Πετούνια, η αδελφή του. Το «Αρχηγός της Βιβλιοθήκης» ήταν το αγαπημένο της Πετούνια. Οι κανόνες του ήταν απλοί: Όποιος σκαρφάλωνε πιο ψηλά ήταν ο νικητής. Ο Μόρτιμερ, με τα είκοσι τέσσερα δάχτυλά του, ήταν καλός στην αναρρίχηση, αλλά σπάνια νικούσε. Η Πετούνια σκαρφάλωνε ψηλότερα. Είχε κι εκείνη έξι δάχτυλα σε κάθε πόδι, σαν κι αυτόν. Θυμόταν ακόμη το πρόσωπό της να του χαμογελά απ’ τα ψηλότερα ράφια της παλιάς βιβλιοθήκης. Μια φορά είχε σκαρφαλώσει, ένας Θεός ξέρει πώς, στην κορυφή της ψηλής μπλε πόρτας της εισόδου! Με τα μάτια κλειστά ακόμη, ο Μόρτιμερ ανακαλούσε την εικόνα της. Εκεί πάνω ψηλά, κοντά στο ταβάνι σχεδόν, η Πετούνια ήταν μια όμορφη χιονόμπαλα που ακτινοβολούσε θρίαμβο. Ήταν επίσης μια… παγιδευμένη χιονόμπαλα. Η κυρία Σκόγκιν είχε χρειαστεί ν’ ανέβει σε μια καρέκλα για να την κατεβάσει. Ο Μόρτιμερ είχε αδυναμία στην κυρία Σκόγκιν. Οι αγκαλιές της δεν ήταν ποτέ πολύ σφιχτές. Η ΒιΒί διέκοψε αυτή την ευτυχισμένη αναπόληση. «Γλυκό μου γατί!» είπε, σφίγγοντας πάνω της το σημειωματάριό της. Ο Μόρτιμερ πρόσεξε πως είχε σημειώσει πολλά ση-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=