Η Ρουμπίνη των δασών
14 άπειρα ταλέντα μου. Γκαρίζω σαν γάιδαρος. Χοροπηδώ σαν καγκουρό. Πιάνω και κανένα τραγουδάκι στη μελόντικα. Είμαι καλλιτεχνικός τύπος. Τι να κάνουμε; Βάζω τα δυνατά μου για να με προσέξει, αλλά το κορίτσι στο δωμάτιο ούτε που μου δίνει σημασία. Δεν έχει καθόλου χρόνο για μένα πια. Δε θέλει να δει ούτε τα αυ- τοκόλλητά μου ούτε τις τέλειες ζωγραφιές μου. Ούτε να ακούσει τα νέα μου απ’ το σχολείο ενδι- αφέρεται. Με το παραμικρό μού βάζει τις φωνές. Χειρότερη κι απ’ τη μαμά μας έχει γίνει. «Σμαράγδα, μην πειράζεις τα πράγματά μου! Τι δεν καταλαβαίνεις;» ουρλιάζει, λες και θα της φάω τις γόμες. Αυτό το έκανα όταν ήμουν μικρή. Τότε που γελούσε μαζί μου και με κορόιδευε πως θα σβήσω κι εγώ μαζί τους. Τότε ήμουν πολύ μικρή αδελφή. Το Σμαραγδάκι της Ρουμπίνης. Το κορίτσι που κλείνεται στο δωμάτιο δε με αφήνει πια ναψάχνω στο συρτάρι του για χαρτιά χρωματιστά. Είναι, λέει, αδιακρισία. Εγώ ξέρω πως αδιάκριτη είναι η κυρίαΚατερίνα, η δασκά- λα μας, που θέλει να μαθαίνει τι κάνουμε στο σπίτι και μας βάζει να γράφουμε «σκέφτομαι και γράφω» πώς περάσαμε το Πάσχα, πού πήγαμε
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=