Η Ρουμπίνη των δασών
13 πόρτα βρίσκει διάφορες δικαιολογίες για να μεί- νω απέξω. «Δεν μπορώ τώρα, Σμαράγδα, ακούω μουσι- κή! Σε λίγο…» Σε λίγο σημαίνει ΠΟΤΕ και Σμαράγδα είμαι ΕΓΩ , η μικρή αδελφή. Δεν μπορούσαν οι γονείς μας να έχουν μόνο ένα κορίτσι σε πολύτιμο λίθο. Βρήκαν και δεύτερο. Κρατηθείτε, όμως. Υπάρ- χει και χειρότερο. «Διαβάζω, Σμαράγδα! Μη με ενοχλείς, σε πα- ρακαλώ». Το κορίτσι στο δωμάτιο είναι τσαντισμένο. Το «παρακαλώ» είναι για να τ’ ακούσει η μαμά. Το «διαβάζω» είναι ψέμα τεράστιο. Αλλά υπάρ- χει και χειρότερο ακόμα. «Μιλάωστο τηλέφωνο, Σμαράγδα, παράταμε!» Συναγερμός! Σκούρα τα πράγματα. Το κορί- τσι στο δωμάτιο θέλει να με εξαφανίσει, και δεν έχω καμιά ελπίδα να μου ανοίξει. Στέκομαι απέ- ξω και περιμένω να ξεκλειδώσει. Εντάξει, βάζω και το μάτι μου στην κλειδαρότρυπα. Κολλάω και το αυτί μου στην πόρτα. Κάνω και κανένα κολπάκι. Πως γλίστρησα και χτύπησα. Πως μά- γκωσα το δάχτυλο στο συρτάρι. Δοκιμάζω τα
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=