JO NESBO 14 «Α, όχι;» «Γκρέμισαν και την τελευταία πριν από πέντ’ έξι χρόνια». «Δεν πειράζει, εμείς θα πάμε». Γλιστράμε μέσα από μια πόλη που ακόμη κοιμάται. Πρέπει να προσέχει κανείς τις λεπτομέρειες για να καταλάβει πότε περνάμε από μια εύπορη σε μια φτωχική γειτονιά: Είναι κουρεμένο το γρασίδι μπροστά στα μικρά σπίτια; Έχουν μαζέψει τα σκουπίδια; Τι είδους αυτοκίνητα είναι παρκαρισμένα στον δρόμο; Περνάμε μπροστά από ένα εικοσιτετράωρο βενζινάδικο Γουίνερ. Τέσσερα μαύρα αγόρια μάς παρακολουθούν. «Εδώ, λοιπόν, βρίσκει κανείς ναρκωτικά;» ρωτάω. Ο οδηγός δεν απαντά. Μερικά τετράγωνα πιο κάτω, σταματά. «Εδώ είμαστε» λέει. «Εδώ βρίσκονταν οι τελευταίες εργατικές πολυκατοικίες της Τζόρνταν». Βλέπω μια πινακίδα που γράφει: Απαγορεύονται τα όπλα πέραν αυτού του σημείου κι από πίσω ένα χαμηλό, καινούργιο κτίριο. Ένα δημοτικό σχολείο. Στο μισοσκόταδο, δύο σκίουροι προχωρούν χοροπηδηχτά και νευρικά πάνω στο γρασίδι, με τις μεγάλες, σηκωμένες τους ουρές να κινούνται με μια παράξενη χάρη. Και ποιος είναι ο σκοπός της επίσκεψής σας, κύριε Χόλγκερ Ρούντι; Ο σκοπός είναι να μπω στο μυαλό ενός δολοφόνου. Να ακολουθήσω τα ίχνη εκείνης της υπόθεσης του 2016. Θα γίνει βιβλίο, το δουλεύω εδώ και καιρό, με προσωρινό τίτλο Ο εκδικητής της Μινεάπολης. Βάζω στοίχημα πως ο εκδοτικός θα έχει άλλη γνώμη για τον τίτλο, αλλά δεν θα ξέρει ως τι να το πλασάρει. True crime; Τα αληθινά εγκλήματα είναι αυτή τη στιγμή ό,τι πιο χοτ στην αγορά του βιβλίου: Το κοινό δεν
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=