JENNIE GODFREY 20 τα χείλη μου. Μου το έλεγε κι η μαμά αυτό όλη την ώρα. Με τη διαφορά ότι εκείνη το έλεγε πάντα χαμογελώντας. «Αν δεν έχεις τι να κάνεις, μπορείς να πάρεις αυτό και να το πας επάνω» μου είπε η θεία μου, δίνοντάς μου έναν δίσκο με ένα πιάτο σούπα, και η μυρωδιά της μαγειρεμένης, πηχτής ντομάτας έκανε το στομάχι μου να γουργουρίζει ακόμα περισσότερο. Γύρισα το βλέμμα μου και κοίταξα το μπροστινό δωμάτιο, συνειδητοποιώντας ότι η στραπατσαρισμένη πολυθρόνα ήταν κενή. Μάλλον δεν ήταν και πολύ καλή η μέρα σήμερα. Ανέβηκα τη στενή σκάλα, με το βλέμμα καρφωμένο στον δίσκο και στο πιάτο, με τεράστια προσοχή σε κάθε σκαλί, προσπαθώντας να μη χύσω ούτε σταγόνα. Όταν έφτασα στην κορυφή, άφησα τον δίσκο έξω από την κλειστή πόρτα του υπνοδωματίου και χτύπησα ελαφρά, προσπαθώντας να αφουγκραστώ κάποια κίνηση, αλλά υπήρχε μονάχα σιωπή. Ξανακατέβηκα στις μύτες των ποδιών μου και, μόλις πάτησα το τελευταίο σκαλοπάτι, άκουσα το ελαφρύ τρίξιμο της πόρτας που άνοιγε και αναστέναξα με ανακούφιση. Τουλάχιστον θα έτρωγε. Η μέρα δεν ήταν και τόσο κακή τελικά. Όταν επέστρεψα στην κουζίνα, η θεία Τζιν είχε βγάλει την ποδιά της και φορούσε τη συνηθισμένη της ζακέτα, μπαλωμένη στους αγκώνες και κουμπωμένη μέχρι πάνω. Σε όλα της ήταν κουμπωμένη η θεία Τζιν –μόνο στις απόψεις της δεν ήταν–, από τις σφιχτές μπούκλες, που έφτιαχνε μια φορά την εβδομάδα στο σεσουάρ του κομμωτηρίου, μέχρι τις χοντρές κάλτσες της, που κάλυπταν κάθε ίχνος σάρκας.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=