JENNIE GODFREY 14 να γλιτώσω από τις απόψεις της. Και είχε τόσο πολλές, η αλήθεια είναι, που άρχισε να τις απαριθμεί. «Πρώτον» είπε, με τις ατίθασες γκρίζες μπούκλες της να ανεμίζουν καθώς κουνούσε το κεφάλι της «αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά σε αυτό το πρόσωπο και αμέσως καταλαβαίνει τι κάνει η εξουσία σε μια γυναίκα: την κάνει σκληρή. Είναι ολοφάνερο ότι είναι άκαρδη, έτσι δεν είναι;» Πήρε μια ξύλινη κουτάλα από την πιατοθήκη και μου την κούνησε για έμφαση. «Χμμ» μουρμούρισα. Για μια στιγμή σκέφτηκα να γνέφω πού και πού καταφατικά και να διαβάζω στα κρυφά το βιβλίο που είχα μπροστά μου, στερεωμένο κάτω από το σουρωτήρι. Όμως σε αντίθεση με την ακοή της, που δεν ήταν και τόσο καλή, οι υπόλοιπες αισθήσεις της ήταν σαν ξυράφι κι έτσι θα μυριζόταν την αφηρημάδα μου σαν λαγωνικό. «Δεύτερον. Έχει ήδη στερήσει το γάλα από τα φτωχά παιδιά και το μεροκάματο από τους εργατικούς άντρες». Ήξερα ότι, τουλάχιστον εν μέρει, αυτό ήταν αλήθεια. Το στιχάκι «Θάτσερ με τα σχέδια τα μεγάλα, πήρες απ’ το στόμα μας το γάλα»* ακουγόταν ακόμη στο σχολείο μας, χρόνια αφότου είχαν καταργηθεί τα μπουκαλάκια με το αηδιαστικό χλιαρό γάλα, που έπρεπε να πίνουμε καθημερινά. «Τρίτον. Αυτές οι αναθεματισμένες δολοφονίες κάθε * Ελεύθερη μετάφραση του «Thatcher, Thatcher, milk snatcher». (Σ.τ.Μ.)
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=