Η λέσχη των γριφολόγων

Η Λ Ε Σ Χ Η Τ Ω Ν Γ Ρ Ι Φ Ο Λ Ο Γ Ω Ν 27 Η Πίπα προσπάθησε να μπει στο οπτικό του πεδίο, ση- κώθηκε στις μύτες για να φαίνεται ψηλότερη απ’ όσο ήταν ήδη, αλλά εκείνος ήταν απασχολημένος να αδειάζει ένα σακούλι με μισόλιρα στο ταμείο σφυρίζοντας το ρεφρέν από το Κυριακάτικο σκι. Αν στεκόμουν στο μπαρ μόνο με τα εσώρουχα; αναρωτήθηκε. Αν έβγαζα από πάνω μου κάθε ίνα ρούχου, ή, ακόμα καλύτερα, αν είχα ντυθεί άντρας με μουστάκι και ημίψηλο, ίσως τότε να μου σέρβιραν ένα αναθεματισμένο ποτό. Ομόνοςπουείχεαναγνωρίσει τηνπαρουσίατηςήτανένας γηραιότερος κύριος που καθόταν μερικά σκαμπό πιο πέρα. Άψογα ντυμένος με γκρι ριγέ σταυρωτό κουστούμι και καπέλο από καφέ τσόχα. Κουβαλούσε έναν φθαρμένο δερ- μάτινο χαρτοφύλακα, πίπα και χαρτί. Τον παρατηρούσε με την άκρη του ματιού της να ψαρεύει νομίσματα από ένα δερμάτινο πορτοφόλι, να τα απλώνει σε σειρά στο μπαρ σαν να ετοιμαζόταν να ξεκινήσει μια παρτίδα τάβλι. Παράγγειλε μια μπίρα και ένα πακέτο καβουρδισμένα φιστίκια, το ακριβές αντίτιμο των οποίων –59 πένες– βρι- σκότανήδηυπολογισμένοκαι συγκεντρωμένομπροστά του. Δεν θυμόταν ποιος ήταν μα ήταν σίγουρη ότι από κάπου τον ήξερε. Η κολόνια του –ένα έντονο άρωμα από ποικίλα εξωτικάμπαχαρικά– της ήταν επίσης οικείο. ΉτανΦαμπερ- ζέ Μπρουτ. Το ίδιο που φορούσε και ο Μέλβιν Πράντο-Λι, ένας εκδότης τονοποίοβοηθούσε στην εφημερίδα Telegraph , και με την οποία συνήθως ψεκαζόταν υπερβολικά, αφού είχε βγει για επαγγελματικό δείπνο και επέστρεφε έχοντας πάνω του τη μυρωδιά της ερωμένης του.