Η λέσχη των γριφολόγων

S A M U E L B U R R 26 αρχίσει να νιώθει σαν να είναι πλάσμα της φαντασίας της. Γινόταν αόρατη για τον κόσμο. «Θα μπορούσα, παρακαλώ, να παραγγείλω ένα ποτό;» ρώτησε. «Βλέπω ότι είστε απασχολημένη, αλλά περιμένω κάμποση ώρα». «Κουκλίτσα, σε μισό είμαι μαζί σου» απάντησε η κοπέ- λα χωρίς να σηκώσει τα μάτια από την αντλία της μπίρας. Η Πίπα πήρε μια βαθιά εισπνοή. Τα τελευταία δέκα λεπτά έριχνε αγχωμένες ματιές στον καθρέφτη του μπαρ μπροστά της. Η πόρτα που οδηγούσε στο σαλόνι του επάνω ορόφου φαινόταν σαν αντανάκλαση ανάμεσα σε ένα μπουκάλι Μπομπάι Ντράι κι ένα Μπελ. Είχε δει τουλάχιστον δέκα άτομα να μπαίνουν μέσα όσο η ίδια περίμενε να εξυπηρετηθεί. Κάθε φορά την κατέκλυζε ένα κύμα ανακούφισης. Παρά το αρχικό κύμα ενδιαφέρο- ντος, ανησυχούσε αν οι άνθρωποι θα έδειχναν όντως τα πρόσωπά τους. Αυτό ήταν το πρόβλημα με τον κόσμο των παζλ – είλκυε τους εσωστρεφείς. Η ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΕΛΕΤΩΝ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΟΡΟΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΡΕΖΕΡΒΕ ΑΠΟ ΤΙΣ 7 ΕΩΣ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ Ξαφνικά εμφανίστηκε δίπλα στην μπαργούμαν ο ιδιο- κτήτης: ένας τσουπωτός τύπος με πρησμένη κοιλιά σαν να είχε καταπιεί μια τεράστια μπίλια που έδειχνε έτοιμη να εκσφενδονιστεί από το μπατζάκι του έτσι και φτερνιζόταν.