VIRGINIA WOOLF 18 απόψε, η Ίβλιν ήταν κατηγορηµατική, µόνο που µπορεί ν’ αργήσει λίγο γιατί πρέπει να συνοδεύσει έναν αξιωµατούχο στη δεξίωση των Ανακτόρων – ένιωθε πάντα κάπως ανεπαρκής δίπλα στον Χιου· σαν µαθήτρια· αλλά ένιωθε συνδεδεµένη µαζί του, γιατί τον ήξερε τόσα χρόνια, αλλά και γιατί πράγµατι θεωρούσε ότι ήταν καλός τύπος, µε τον τρόπο του, παρόλο που τον Ρίτσαρντ τον εξόργιζε· όσο για τον Πίτερ Γουόλς, ποτέ µέχρι σήµερα δεν τη συγχώρεσε που τον συµπαθούσε. Ήρθαν στο µυαλό της η µια σκηνή µετά την άλλη στο Μπόρτον – ο Πίτερ έξαλλος· ο Χιου δεν τον έφτανε ούτε στο µικρό του νυχάκι, φυσικά, από καµία άποψη, παρ’ όλα αυτά δεν ήταν πανηλίθιος, όπως υποστήριζε ο Πίτερ· δεν ήταν ελαφρόµυαλος. Όταν η ηλικιωµένη µητέρα του του ζήτησε να σταµατήσει το κυνήγι ή ήθελε να την πάει στο Μπαθ, αυτός το έκανε χωρίς αντίρρηση· δεν είχε ίχνος εγωισµού, και το να πεις, όπως έλεγε ο Πίτερ, ότι ούτε καρδιά έχει ούτε µυαλό, ότι δεν έχει τίποτε άλλο εκτός απ’ τους τρόπους και την ανατροφή ενός άγγλου τζέντλεµαν, αυτό ήταν απλώς και µόνο ο αγαπηµένος της Πίτερ στη χειρότερή του διάθεση· και µπορούσε να γίνει αφόρητος· µπορούσε να γίνει ανυπόφορος· αλλά ήταν αξιολάτρευτος όταν περπατούσες µαζί του ένα πρωινό σαν κι αυτό. (Ο Ιούνιος είχε κάνει όλα τα δέντρα να γεμίσουν με φύλλα. Στο Πίµλικο οι µαµάδες θήλαζαν τα παιδιά τους. Μηνύµατα µεταφέρονταν απ’ το ποτάµι στο Υπουργείο Ναυτικών. Η οδός Άρλινγκτον κι η Πικαντίλι έδιναν την εντύπωση ότι ζέσταιναν τον αέρα του πάρκου και ξεσήκωναν
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=