Η ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΟΣΤΕΝ ΕΡΕΥΝΑ 27 πήξει σε μια τεράστια πληγή στον κρόταφό της και λιμνάζει γύρω της στο πάτωμα. «Θεέ μου». Η Τζέιν κάνει ένα βήμα πίσω, αλλά δεν μπορεί να ξεκολλήσει τα μάτια της από το θέαμα. Ο κύριος Φιτζέραλντ σκύβει και ακουμπά το αυτί του στο στήθος της γυναίκας για να δει αν αναπνέει. Μετά από λίγο, ακουμπάει δύο δάχτυλα στον λαιμό της και κουνάει το κεφάλι του. «Είθε ο Κύριος, με τη συγχώρεσή του, να της χαρίσει αιώνια ειρήνη» λέει απαλά, απλώνοντας τον αντίχειρα και τον δείκτη του πάνω στο πρόσωπό της προσπαθώντας να κλείσει τα μάτια της. Χάνει το κουράγιο του. Δεν μπορεί να μετακινήσει τα βλέφαρά της. Αποσύροντας το χέρι του, σκύβει το κεφάλι και κάνει τον σταυρό του. Την ίδια στιγμή, καθώς το φως των κεριών τρεμοπαίζει πάνω από την άψυχη μορφή, μια σπίθα αναγνώρισης πετάγεται. Η Τζέιν βγάζει μια τόσο δυνατή κραυγή, που ακόμα και η ίδια σοκάρεται. Τα γόνατά της λυγίζουν. Κρατιέται από τα πέτα του Τζέιμς για να μην πέσει καθώς κοιτάζει το γνώριμο πρόσωπο. Θα πρέπει να ήταν αρχές Οκτωβρίου, γιατί ο καιρός δεν είχε ακόμη ψυχράνει, όταν η Τζέιν είδε πρώτη φορά τα λεπτεπίλεπτα χαρακτηριστικά της γυναίκας. Είχε ταξιδέψει στο Μπέισινγκστοκ με την Αλέθια Μπιγκ, και συνάντησε τυχαία την καπελού, τη μαντάμ Ρενό, που καθόταν σε ένα ξύλινο σκαμνί στην αγορά. Πάνω σε ένα τραπέζι καλυμμένο με πράσινη τσόχα, η μαντάμ Ρενό είχε απιθώσει μερικά ψάθινα καπέλα και κάποια δαντελένια σκουφάκια. Τα ρούχα
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=