Η αναζήτηση

N I KOΣ ΘΕΜΕ ΛΗΣ 14 νών–, να έχει βγάλει από την πουκαμίσα της τα δυο της στήθια και να παίζουμε. Εγώ πάντως δεν θυμάμαι τίπο- τα τέτοιο, παρόλο που άλλα τέτοια πράγματα τα θυμά- μαι σαν και τώρα. Μαζί μας ζούσε και η γιαγιά, μάνα της μάνας μου. Οι θείοι και τα ξαδέρφια από τη μεριά της μάνας μου ζού- σανε σκόρπια στα Γιάννενα και τα Ζαγόρια. Από το σόι του πατέρα μου κανείς. Περίεργο, μα κα- νείς. Όμως τα τρία ονόματα των αδερφάδων μου ήταν από το σόι του πατέρα μου, πράγμα που δεν του συγχώ- ρησε ποτέ η γιαγιά. Ο πατέρας επέμεινε σ’ αυτό, και φυσικά και το δικό μου ήταν το όνομα του πατέρα του, του Νίκου, που χάθηκε νωρίς, εγώ ποτέ μου δεν τον γνώ- ρισα, όπως νωρίς έφυγε η άλλη γιαγιά, η μάνα του πα- τέρα μου, η Ελεονόρα. Γι’ αυτήν, λέει η μάνα μου, πως ξαναπαντρεύτηκε λίγο μετά τον θάνατο του παππού και ξαναγύρισε στα μέρη της. Το σόι του πατέρα μου υπήρ- χε μόνο μέσα από ξεκομμένα σχόλια ή κάποιες ειδήσεις που όπως έρχονταν, έτσι και ξεχνιόνταν. Του πατέρα δεν του άρεσε να συζητάμε για το σόι του, να ψάχνουμε πα- ραπέρα τις σπάνιες ειδήσεις που φτάνανε κατά καιρούς. Ήτανε άνθρωπος ανοιχτόκαρδος, γενναιόδωρος, δεν κρατούσε ποτέ κακία, ήταν σαν να μην τον άγγιζε τίπο- τα απ’ τα μικρά. Έδειχνε κατανόηση και περνούσε πάντα πάνω από τα πράγματα. Είχε αδυναμία στα λιγοστά βιβλία του, δυο μάλιστα ξένα, ένα στα γερμανικά κι ένα στα γαλλικά, παρόλο που κανείς μας, ούτε ο ίδιος, δεν ήξερε μήτε γερμανικά μήτε γαλλικά. Τα άλλα, πολυδια-