Η αναζήτηση

Η ΑΝΑΖΗ Τ ΗΣΗ 13 της. Ήμουνα ο πιο μεγάλος και ο αγαπημένος της, αλλά και του πατέρα μου. Ίσως γιατί ήμουν ο πρώτος, ίσως γιατί ήμουν ο αρσενικός. Όμως στο σπίτι μας η γυναικεία παρουσία ξεχειλούσε, κυρίως από τις αδερφές μου, την Ελεονόρα, τη Θεοδώρα και την Κασσιανή. Αν ήταν να πω κάτι σημαντικό, το ’λεγα στην Ελεονόρα, την πιο μεγάλη, τις άλλες δυο τις θεωρούσα φόρτωμα, γιατί είτε από πρέπει είτε από τα πράγματα, μου χάλαγαν τον λίγο χρόνο που είχα στη διάθεσή μου. Χρόνια μετά κατάλαβα ότι με την Ελεονόρα με κρατούσε κάτι πολύ πιο δυνατό από το δέσιμο του αίματος. Καταλαβαινόμασταν, ό,τι κι αν γινόταν ο ένας έπαιρνε το μέρος του άλλου, νιώθαμε να υπάρχει ένα αεράκι που πήγαινε κι ερχότανε ανάμε- σά μας γεμάτο τρυφερότητα, ιδέες, μυστικά και κρυφή φροντίδα. Μπορεί και να την αγαπούσα πιο πολύ από τη μητέρα, μόνο που τότε δεν το είχα καταλάβει. Όταν είχαμε ζύμωμα ή πλύση, ερχόταν από το χωριό μια μεγαλοκοπέλα, τη λέγαν Έλλη και βοηθούσε, δηλαδή αυτή τα έκανε όλα και η γιαγιά επιτηρούσε. Θυμάμαι αμυδρά ότι η Έλλη είχε κάτι περίεργο στη συμπεριφορά της. Αν την άφηνες, έκανε στο τραπέζι ψίχουλα το ψωμί της και μετά τα έτρωγε μαζεύοντάς τα με τα δάχτυλά της. Κάθε τόσο την πηγαίνανε στον παπά και τη διάβα- ζε. Κάποια μέρα έγινε στο σπίτι μεγάλη φασαρία, τη διώξαμε και τη θέση της πήρε μια ορφανή, ύστερα από υπόδειξη του παπά. Χαρίκλεια τη λέγανε. Πολύ μετά έμαθα ότι την Έλλη την είχαν πιάσει καθισμένη στο πλυσταριό να με έχει στα πόδια της –εγώ τότε 6-7 χρο-