Η αναζήτηση

N I KOΣ ΘΕΜΕ ΛΗΣ 12 χνοντας τον χώρο του σύμφωνα με τη δική του κρίση και στο σπίτι έμπαινε –με δική του απόφαση– μόνο όταν ήταν κι ο πατέρας, παρά τις αντίθετες παραινέσεις όλων μας. Έτσι κι αλλιώς, του πηγαίναμε κάθε βράδυ το φαγητό του για να δειπνήσει όπως κι εμείς, κι όταν έφτιαχνε πίτα η γιαγιά, του κρατούσε πάντα δυο και τρία κομμά- τια. Ο ίδιος διάλεγε για τον πατέρα το καλύτερο κρασί απ’ όλο το Ζαγόρι. Η οικογενειακή ζωή στα Ζαγόρια κυλούσε ήρεμα, όπως έπρεπε, με όλους τους κανόνες, είτε ο πατέρας ήτανε κοντά μας, είτε έλειπε μακριά για τις δουλειές του. Όμως η παρουσία του άλλαζε τους ρυθμούς της ζωής όλων μας. Όταν έλειπε, ο χρόνος δεν κυλούσε κι όταν ήτανε κοντά μας, έτρεχε όλο και πιο γρήγορα. Οι οδηγίες δεν γίνονταν ποτέ διαταγές, οι επιθυμίες ποτέ εντολές και πάντοτε «να πάμε» ή «να κάνουμε», «να φροντίσουμε», όλα αφο- ρούσαν όλους. Η ζωή οριζόταν απ’ τους κύκλους της αναμονής για την επιστροφή και τους κύκλους της ετοι- μασίας μέχρι να ξαναφύγει. Ο Αϊ-Δημήτρης κι ο Αϊ-Γιώρ- γης θυμίζανε το γύρισμα του χρόνου κάθε έξι μήνες. Μ’ αυτούς φτιάχναμε σχέδια, βάζαμε προθεσμίες, αρχίζαμε ή τελειώναμε υποχρεώσεις. Τη μάνα μου την Ευδοκία τη φώναζα μητέρα, έτσι μας είχαν μάθει. Ήταν από εύπορη οικογένεια από τα μέρη μας, είχε μια διαρκή έγνοια για όλους μας και κυρίως για το όνομά μας στα Ζαγόρια. Της άρεσε που μπορού- σε να ’ναι το πρότυπο άλλοτε της συζύγου, άλλοτε της μητέρας κι άλλοτε της ηθικής. Την έτρεφε η περηφάνια