Η αναζήτηση

Η ΑΝΑΖΗ Τ ΗΣΗ 11 λίγα ζώα που είχαμε για τις δικές μας τις ανάγκες. Το μανούρι που περίσσευε το στέλναμε όλο έξω. Όμως δεν περιμέναμε από αυτά να ζήσουμε. Όσοι το κάναν, οι πιο πολλοί αργά ή γρήγορα ξεκληρίστηκαν από τα χρέη ή την κακή σοδειά, πήραν των ομματιών τους και φύγανε για πάντα. Η τοκογλυφία είχε ρημάξει, εκτός από το χωριό μας, το Τσεπέλοβο, το Καπέσοβο και το Κουκούλι, όταν τα μοναστήρια, οι προύχοντες και κάποιοι προεστοί αβγά- τιζαν χρόνο με τον χρόνο τη γη τους και τα κάθε είδους ζωντανά τους. Άλλοι πάλι, ένα σωρό, βρίσκονταν συνέχεια σε διαφορές με άλλους για το ποιο ανήκει σε ποιον, για τις βοσκές και τα μισθώματα, για τα δοσίματα και για τις προίκες, για την καλή ή κακή διαχείριση των ευεργε- σιών και των κληροδοτημάτων. Συχνά η διχόνοια χώριζε χωριά και οικογένειες, κι ας δίναν άλλοι το παράδειγμα ότι μπορούσανε να βρούνε λύσεις συμφέρουσες και δί- καιες για όλους. Ό,τι κι αν είχες, μια αναποδιά αρκούσε για να μπλέξεις και να χάσεις, παρά τα θεσπίσματα, τους κάθε λογιών τούρκικους κανόνες και τις συνήθειες απ’ τα παλιά που τα ρύθμιζαν όλα. Ήταν μετά και οι ληστές που ρήμαζαν τον τόπο κι έδιωχναν κόσμο και κόσμο από τα μέρη μας. Για όλα αυτά ο Ρώμος, παλιός δραγάτης, ήτανε μια ασφάλεια για να διαφυλάξουμε το λίγο, να μη ρισκάρουμε πολλά στη γη, να έχει το μάτι του παντού, να προλαβαίνει, μια κι ο πατέρας είχε ρίξει το βάρος όλο στο εμπόριο. Μίλαγε ελληνικά και βλάχικα και όταν ο πατέρας έλειπε ταξίδι, για περισσότερη ασφάλεια, ερχό- ταν κι έμενε μαζί μας. Είχε βολευτεί στις αποθήκες φτιά-