Η αναζήτηση

N I KOΣ ΘΕΜΕ ΛΗΣ 10 Δουλειές κάναν και με τη Θεσσαλονίκη. Μα εκεί τα πόστα τα είχανε πιο πολύ Εβραίοι και, χωρίς να χαλάσουν τις σχέσεις τους ή τις καρδιές τους, στράφηκαν προς Βορρά και βάλανε τρίτο σύντροφο, που ’χε εμπορικό οσπήτιο * στη Βλαχιά. Κατέληξαν πολύ σύντομα να φτιάξουνε στα Ζαγόρια και στη Σιάτιστα όνομα και βιος, όταν άλλοι που μείναν στις παλιές συνήθειες μαράζωσαν και χάθηκαν μ’ ολάκερες περιουσίες σε γη και ζωντανά. Ιδιαίτερα από τότε που καταργήθηκαν τα προνόμια και ήρθανε δύσκο- λοι καιροί για τα Ζαγόρια. Ο πατέρας μου και ο φίλος σύντροφός του συνηθίζα- νε να μην ταξιδεύουνε ποτέ μαζί. Η σχέση εμπιστοσύνης που τους έδενε έκανε τον έναν να εμπιστεύεται απόλυτα τον λόγο και τους λογαριασμούς του άλλου. Έτσι, πότε έφευγε ο ένας και πότε ο άλλος, κι άλλοτε πάλι κανονί- ζανε αλλού συνάντηση στον γυρισμό, εξυπηρετώντας κα- θένας τους μαζί με τα συμφέροντα της συντροφιάς και τις ανάγκες του καλού του φίλου. Κάθε ταξίδι κράταγε μήνες πολλούς. Όταν ο πατέρας κουβάλαγε ξένα λεφτά, ποτέ κανείς δεν ήξερε το δρομολόγιό του. Τα καραβάνια τον χάναν ξαφνικά και τον έβρισκαν πάλι άξαφνα μετά από βδομάδες. Όλοι ήξεραν, κανένας δεν ρωτούσε. Στα χωράφια, δεν ήταν δα πολλά, κι ούτε και ιδιαί- τερα προσοδοφόρα, ο πατέρας είχε από παλιά άνθρωπο της εμπιστοσύνης του, τον Ρώμο –άγνωστο πώς είχε βρε- θεί απ’ τη Βλαχιά στα μέρη μας–, που φρόντιζε και τα * εμπορικό γραφείο