Η αναζήτηση

N I KOΣ ΘΕΜΕ ΛΗΣ 18 γλέντι και κάλεσε όλο το χωριό, κάλεσε και τον συνεταί- ρο του, κάλεσε και φίλους ξεχασμένους ή χαμένους από τα γύρω χωριά. Εγώ διπλά χαρούμενος, γιατί είχα δικό μου πια δωμάτιο, ξέχωρο από τις αδερφές μου. Το ζήτη- σε πρώτη η μητέρα μου: «Δεν μπορεί πια ο Νίκος να κοιμάται στο ίδιο δωμάτιο με την Ελεονόρα» και ο πα- τέρας μου συμφώνησε αμέσως. Μόλις μας το είπαν χα- ρήκαμε αυθόρμητα και οι δυο. Όμως, όταν το πρώτο βράδυ πήγαμε να πέσουμε για ύπνο, σταθήκαμε σε από- σταση αναπνοής κοιτώντας στα μάτια ο ένας τον άλλο, ψάχνοντας εκεί βαθιά να βρούμε τι είχε αλλάξει ανάμε- σά μας και έπρεπε πια να κοιμόμαστε χωριστά. Η Ελεο­ νόρα μού έπιασε τα χέρια και ορκιστήκαμε πίστη παντο- τινή και όμως από τότε αραιώσαμε, πάψαμε ν’ ανταλ- λάσσουμε τις σκέψεις μας, να λέμε τα μυστικά μας. Κά- τι πιο δυνατό από το αίμα που μας ένωνε άρχισε σιγά σιγά να μας χωρίζει, να κάνει την αγάπη που μας έδενε έναν τεράστιο κόμπο. Περάσαμε τρεις μέρες γλεντώντας, πίνοντας, τρώγο- ντας, χορεύοντας, σαν να ’ταν πανηγύρι. Κανείς δεν ήξε- ρε αν το γλέντι γινόταν για το σπίτι ή τους χτίστες που θα φεύγανε για την επόμενή τους δουλειά στη Μυτιλήνη. Ο αρχιμάστορας ήταν άνθρωπος με άποψη στο καθετί που αφορούσε την τέχνη του. Είχε επιβληθεί σε όλα. Κράτησε τις δυο τρεις επιθυμίες του πατέρα μου κι έκα- νε ένα σπίτι όπως το ήθελε αυτός, σαν να ’τανε δικό του. Και το ωραίο ήτανε πως ο πατέρας μου τον εθαύμαζε κι από πάνω. Η αλήθεια είναι ότι όταν το τελείωσε οι φόβοι